ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

Να θυμάσαι. Σ' αγαπώ.

2012-01-16T18:51:00.000+02:00

Η Μαρία πατούσε μηχανικά τα κουμπιά στον υπολογιστή της. Είχε ανοίξει το facebook και κοιτούσε τις ενημερώσεις. Μα ο νους της ήταν αλλού. Ο Γιώργος είχε ξαπλώσει πίσω της στο κρεββάτι. Δεν τον έβλεπε μα τον ένιωθε. Ήξερε ακριβώς τη στάση που είχε πάρει. Επτά χρόνια γάμου ήταν αυτά και άλλα επτά σχέσης πριν.
Γιατί παντρεύτηκαν; Όλα ήταν τόσο αμυδρά μέσα στον χρόνο. Τότε νόμιζε πως ήταν αγάπη. Ίσως πάλι να ήταν ακόμα. Εκείνο το σώμα που την αγκάλιαζε τα βράδια τρυφερά και τη φρόντιζε να μην της λείψει τίποτα. Πήρε τον καφέ της και ήπιε μια γουλιά. Ήθελε να νιώσει τον καφέ στο στόμα της. Έκλεισε τα μάτια της. Από πότε είχαν να κάνουν σεξ; Δεν θυμόταν. Θυμόταν μόνο τις φορές εκείνες που τα κορμιά τους πονούσαν, υπέφεραν όταν ήταν μακριά. Όταν έφευγαν κλεφτά από τις δουλειές τους για να βρεθούν. Να κάνουν σεξ παθιασμένα όπου μπορούσαν και να επιστρέψουν βιαστικά. Όταν πεινούσαν. Όταν διψούσαν ο ένας για τον άλλον.
Άφησε το ποτήρι. Γύρισε και τον κοίταξε. Κοιμόταν ήρεμος. Ατάραχος. Σιωπή. Πόση σιωπή να χωρέσει ένα κρεβάτι; Σηκώθηκε και ντύθηκε βιαστικά. Φόρεσε ένα φόρεμα και έφυγε από το σπίτι. Έκλεισε την πόρτα όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα και έφυγε να τον συναντήσει.
Ο Κώστας. Ο εραστής. Τον πήρε τηλέφωνο. Απάντησε. Κανόνισε να βρεθούν. Είχε θυμώσει. Δεν ήξερε με ποιον. Ο θυμός της ήταν τυφλός. Ήταν μια σφαίρα σε ένα όπλο πεσμένο στο πάτωμα. Μα το όπλο πια δεν ήταν εκεί. Πήρε το αυτοκίνητό της. Ήθελε να βρεθεί με τον Κώστα. Το γρηγορότερο. Δεν ήθελε να κάνει έρωτα. Δεν ήθελε ταμπέλες. Ήθελε σεξ. Σταμάτησε κάτω από το σπίτι του. Την περίμενε. Του έκανε νόημα να μπει μέσα. Τον πήρε και χαθήκανε μέσα στη νύχτα.
Ήταν με την στολή της δουλειάς. Αδιάφορο. Σταμάτησε σε μια άκρη του δρόμου. Τον άρπαξε και κάνανε σεξ μέχρι να κορέσουν την πείνα και τη δίψα τους. Έτρεμε. Ήταν ζωντανή ξανά. Ζωντανή και ο θυμός γυάλιζε στα μάτια της μέσα στη νύχτα. Ο Κώστας ήταν αστυνομικός. Το όπλο του. Το πήρε από τη θήκη όσο εκείνος κάπνιζε έξω από το αυτοκίνητο. Το έβαλε κάτω από το κάθισμα και βγήκε γυμνή να κάνει ένα τσιγάρο μαζί του. Χαμογέλασε.
- Ντύσου, του πε.. και τον φίλησε στο στόμα. Φεύγουμε.
Ο Κώστας υπάκουσε. Του άρεσε η Μαρία. Περισσότερο από όσο θα παραδεχόταν ποτέ. Τον άφησε σπίτι και επέστρεψε στο δικό της.
Άνοιξε αθόρυβα την πόρτα. Έβγαλε τα παπούτσια και προχώρησε αθόρυβα. Ο Γιώργος ήταν ακόμα εκεί. Κοιμόταν. Στάθηκε στην πόρτα. Το φως από την οθόνη του υπολογιστή τον αγκάλιαζε σχεδόν τρυφερά. Τον σημάδεψε. Η σφαίρα καρφώθηκε και λίγο αίμα έσταξε στα σεντόνια. Έκανε μεταβολή και βγήκε απ’ την κρεβατοκάμαρα. Δεν πήρε κλειδιά, δεν φόρεσε τα παπούτσια. Ξυπόλυτη χάθηκε μέσα στην νύχτα με το όπλο στο χέρι.

Ακροάσεις Ηθοποιών

2012-01-14T18:23:00.000+02:00

Ακροάσεις ηθοποιών μπορείτε να αναζητήσετε στην ιστοσελίδα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Η ιστοσελίδα ανανεώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και θα ήταν χρήσιμο να την έχετε υπόψη.

Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών

Ακόμα μία χρήσιμη ιστοσελίδα είναι και η 4actors Agency καθώς και η Actorsnet

Διαγωνισμός Παραμυθού (Λήξη 31/01/2012)

2012-01-13T18:18:00.000+02:00

5ος Διαγωνισμός Συγγραφής Παραμυθιού
για όλα τα παιδιά και όσους αισθάνονται παιδιά!

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ’ της κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινήσει. Μια φορά κι έναν καιρό σ’ έναν τόπο όμορφο και ξεχωριστό δημιουργήθηκε μια πόλη μαγική, φερμένη θαρρείς από ένα υπέροχο όνειρο, βγαλμένη από ένα απίθανο παραμύθι, την Ονειρούπολη.

Ταξιδέψτε με την φαντασία σας και γράψτε το δικό σας παραμύθι με θέμα «Ονειρούπολη…πόλη των συναισθημάτων».

Χρησιμοποιήστε ήρωες φανταστικούς ή πραγματικούς, φτιάξτε σενάρια απίθανα ή ρεαλιστικά, βάλτε το συναίσθημα σας αλλά μην ξεχάσετε ότι η Ονειρούπολη γεννήθηκε στη Δράμα. Με την δική σου συμμετοχή η «γέννηση» ενός βιβλίου θα γίνει πραγματικότητα!

Όροι Διαγωνισμού :
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι όσοι έχουν ζήσει από κοντά, έστω και για λίγα λεπτά την μαγεία της Ονειρούπολης.

Ο κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετέχει με ένα ή και δύο το πολύ παραμύθια.

Αν κάποιο παραμύθι είναι χειρόγραφο φροντίστε το κείμενο να είναι ευανάγνωστο και χωρίς μουτζούρες.

Τελευταία ημερομηνία για την υποβολή των έργων ορίζεται η 31η Ιανουαρίου 2012. Η ημερομηνία αποδεικνύεται από την σφραγίδα του ταχυδρομείου. Ο φάκελος με το παραμύθι θα αποστέλλεται στην διεύθυνση ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ - Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων Δήμου Δράμας, Βερμίου 2 & 1ης Ιουλίου γωνία (3ος όροφος), Τ.Κ. 66 100 Δράμα, με την υποσημείωση
« ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ».

Κάθε διαγωνιζόμενος θα πρέπει μαζί με το παραμύθι του να αποστέλλει και τα στοιχεία του : ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο σταθερό - κινητό.

Η πενταμελής κριτική επιτροπή θα επιλέξει τα παραμύθια που θα συμπεριληφθούν σε ειδική έκδοση του Δήμου Δράμας με τίτλο «Τα Παραμύθια της Ονειρούπολης». Θα υπάρχει ειδική αναφορά στους συγγραφείς των παραμυθιών. Με την έκδοση του βιβλίου οι συγγραφείς δεν θεμελιώνουν δικαίωμα αμοιβής.

Η απόφαση επιλογής των παραμυθιών από την επιτροπή θα είναι αμετάκλητη και δεν θα επιδέχεται καμία ένσταση, αντίρρηση ή άλλη διεκδίκηση.
Τα δώρα που θα κερδίσουν οι συγγραφείς, των παραμυθιών που θα συμπεριληφθούν στην έκδοση του Δήμου Δράμας θα ανακοινωθούν κατά την διάρκεια της Ονειρούπολης.

Αναμνηστικό συμμετοχής θα απονεμηθεί σε όλους όσους θα αποστείλουν παραμύθι.

Ο Δήμος Δράμας διατηρεί το δικαίωμα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να ανακαλέσει τον διαγωνισμό, να παρατείνει ή να μεταβάλει τις ημερομηνίες του.

Η συμμετοχή στον διαγωνισμό σημαίνει ανεπιφύλακτη αποδοχή όλων των ανωτέρω αναγραφόμενων όρων.

Για πληροφορίες ή διευκρινίσεις παρακαλούμε να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα 2521350624 2521350725 και στο e-mail oneiroupoli@dimosdramas.gr

Το κείμενο είναι από το Dramamania

Art de la table.

2012-01-12T17:53:00.001+02:00

Πεθαίνω. Καθημερινά. Την ώρα που ξυπνώ και φτιάχνω τον καφέ μου. Την ώρα που ανάβω το πρώτο μου τσιγάρο. Την ώρα που χάνομαι μέσα στο πλήθος. Την ώρα που βουλιάζω στον καναπέ μου απέναντί από την τηλεόραση. Πλήττω. Αφόρητα. Βασανιστικά. Μέρα και νύχτα. Θέλω να παίξω. Μόνο τότε ζω. Δεν το καταλαβαίνει κανείς. Μεταξύ μας νομίζω πως δεν τους νοιάζει κιόλας να καταλάβουν. Μα δεν με νοιάζει πια. Εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια να με καταλάβουν. Έφτιαξα όμως ένα παιχνίδι. Κάθε Σάββατο βράδυ προσκαλώ τρεις ανθρώπους στο σπίτι μου. Άγνωστους μεταξύ τους. Με έναν όρο. Να έρθουν συνοδευόμενοι από έναν ακόμα, που δεν γνωρίζω.
Επτά συνδαιτημόνες. Επτά παίκτες σε ένα παιχνίδι που αγνοούν. Ένα άψογα στρωμένο τραπέζι. Comme il faut. Comme j’ adore. Art de la table… Art de la vie.
Σ’αυτό το παιχνίδι δεν υπάρχουν ονόματα. Δεν υπάρχουν πρόσωπα. Μόνο λέξεις. Εγώ επιλέγω την δική μου. Σε ένα καρτελάκι στο πιάτο τους βρίσκουν την δική τους. Απόψε θα είμαι ο εραστής. Ετοιμάστηκα. Και περιμένω. Μαζί μου θα δειπνήσουν απόψε η σφαίρα, το όπλο, ο θυμός, ο γάμος, το σεξ και η αγάπη.
Είμαι έτοιμος. Θανάσιμα γοητευτικός και περιμένω τους ανυποψίαστους να έρθουν. Είναι τόσο αθώοι. Μα πάνε χρόνια πια που δεν πιστεύω στην αθωότητα.
Καταφθάνουν. Ανοίγω την πόρτα. Επιλέγουν κοιτώντας κλεφτά τις θέσεις τους. Νιώθω το τρέμουλο στην ανάσα τους, τη λάμψη στα μάτια τους. Θέλουν τόσο πολύ να παίξουν. Θα έδιναν τα πάντα για αυτό το παιχνίδι. Για να σταθούν σε αυτήν την καρέκλα. Και να παραμείνουν. Μα πλήττω. Τους σερβίρω το απεριτίφ. Κατά βάθος είμαι ένα μεγάλο παιδί. Δεν το καταλαβαίνουν. Μεθούν. Και δεν είναι το αλκοόλ. Προσπαθούν να με αγγίξουν. Χαμογελώ. Είναι δικοί μου. Κάθομαι στην κεφαλή του τραπεζιού. Περιμένουν το σήμα μου.
Ξεκινάμε. Παρατηρώ πώς κατασπαράσσουν το φαγητό τους. Πώς η αγάπη τρέφεται με σάρκες. Πού είναι στραμμένο το όπλο. Πώς το σεξ φέρνει στα χείλη το κρασί. Η σφαίρα… τόσο ανυποψίαστη. Ο θυμός, που ψάχνει το άλλοθί του. Οσφραίνομαι τις εικόνες τους. Το είναι, το φαίνεσθαι…. Χοές στο δείπνο αυτό. Γάμος…. Με διασκεδάζει η γύμνια του. Είναι φορές που νομίζω πως αν μπαίνανε στο μυαλό μου δεν θα ήταν ποτέ ξανά οι ίδιοι.
Τρώνε. Πίνουν. Εμένα τρώνε. Εμένα πίνουν. Τον εραστή. Αυτόν ποθούν όλοι. Να αγγίξουν, να μυρίσουν, να γευτούν. Πίστη. Η απόλυτη, η άνευ όρων παράδοση. Μα είναι όλοι τους άπιστοι. Για αυτό θα σηκωθούν. Και θα ‘ρθουν και άλλοι. Και άλλοι. Με άλλες ταμπέλες. Είναι φορές που νομίζω πως είμαι ανόητος που πιστεύω ότι θα βρεθεί κάποιος που θα γυρίσει το καρτελάκι του εραστή ανάποδα. Και θα δει τι γράφει από πίσω. Δεν το έκανε ποτέ κανείς. Οι ανόητοι δεν κοιτάνε ούτε τα δικά τους.
Αφού τελειώσουν και φύγουν, παίρνω τα καρτελάκια τους και τα πετάω στο τζάκι. Τα βλέπω να καίγονται. Νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένος. Άδειος. Ανάβω ένα τσιγάρο και τα παρακολουθώ να φλέγονται… ένα-ένα. Και από τις δύο όψεις. Όταν καεί και το τελευταίο βγαίνω στο μπαλκόνι. Κρατώ το δικό μου στο χέρι. Το αφήνω στα κάγκελα από την ανάποδη πλευρά. Και πηγαίνω για ύπνο. Είναι τυφλοί. Ξαπλώνω. Για λίγες ώρες θα είμαι νεκρός. Μα θα ξαναγεννηθώ. Ερήμην.
Θεός.

Η Κυρία Μιχαλού (Παραμύθι Συγγραφέας Πέρσα Τσονάτου)

2011-02-17T10:59:00.003+02:00

‎Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα δάσος σκοτεινό και κρύο, έμενε μια τεράστια χοντρή κυρία που την λέγανε Μιχαλού!

Το σπίτι της ήταν τεράστιο και φτιαγμένο όλο από φαγητά. Παστίτσιο, μουσακά, φρικασέ, γιουβαρλάκια...

Όλα όλα ήταν φτιαγμένα από φαγητά.
Η κυρία Μιχαλού φόραγε πάντα το ίδιο εμπριμέ φόρεμα, με μια μεγάλη ποδιά μπροστά της και δύο τεράστιες καρώ τσέπες!
Εκεί είχε κρυμμένα πάντα...τα δανεικά!

   Δύο μαύρες κάλτσες ριγμένες μέχρι το μέσο της γάμπας της και τα πάντα ξεχτένιστα μαλλιά της έκαναν την όψη της κυρίας Μιχαλούς, τρομακτική.
   Τα μανίκια από το φόρεμα της πάντα σηκωμένα και το ύφος της άγριο και ετοιμοπόλεμο!
   Η κυρία Μιχαλού ήταν ο φόβος και ο τρόμος, μαζί!

Γύρω από το σπίτι της ψυχή ζώσα!
Κανείς δεν τολμούσε να γίνει γείτονας της κυρίας Μιχαλούς. Εκτός από το ότι ήταν φοβερή και τρομερή, κάθε μέρα, όλη μέρα μαγείρευε σε ένα τεράστιο καζάνι και οι βαριές μυρωδιές από την καμινάδα δεν άφηναν κανένα να πλησιάσει!
Έλεγαν ότι δεν ήξεραν τι περίεργο μαγειρεύει συνέχεια αλλά ήταν αφόρητο να το μυρίζεις!

Φήμες λέγανε ότι κάποτε είχε και άντρα και παιδιά, αλλά μάλλον τους μαγείρεψε!
Άλλοι πάλι σιγοψιθύριζαν ότι μαγειρεύει μυστικές συνταγές που μόνο εκείνη ξέρει τι έχουν μέσα και όποιος φάει θα μείνει ακίνητος σε όλη του τη ζωή!
Αυτά και πολλά άλλα έλεγαν για την τρομερή κυρία Μιχαλού, που την ίδια δεν την άγγιζαν γιατί έδειχνε να απολαμβάνει ότι κάνει.

Η κυρία Μιχαλού ήταν πολύ πλούσια! Τόσο που τα λεφτά της έφταναν ν' αγοράσει όλο τον κόσμο! Αλλά δεν είχε μόνο λεφτά...είχε και άλλα!

Όταν είχαν πια δανειστεί και ξεπεράσει τα όρια, κάποιοι, έβρισκαν το κουράγιο να χτυπήσουν την πόρτα της κυρίας Μιχαλούς και να της ζητήσουν δανεικά!
Άλλος ζήταγε λεφτά, άλλος ζήταγε βοήθεια για τη δουλειά του...μάλιστα λένε, ότι πολλοί, ότι ζήτησαν και τη λησμονιά από την κυρία Μιχαλού...

Ζητούσαν τα πιο περίεργα πράγματα από την κυρία Μιχαλού κι εκείνη με ένα περίεργο δικό της τρόπο τα έβρισκε πάντα και τα δάνειζε!

Έβαζε τα τεράστια χέρια της μέσα στις πελώριες καρώ τσέπες της και έβγαζε ότι ζητούσε ο καθένας!
Δεν έλεγε ποτέ όχι!
Κι αν ξαναπήγαινες σου ξανάδινε πάλι!

Ένα πρωινό κρύο, το χιόνι σκέπαζε όλο το δάσος σχεδόν, η κυρία Μιχαλού μαγείρευε πάλι στο τεράστιο καζάνι της μια δικιά της συνταγή!
Ο τόπος μέχρι πέρα μακριά βρωμούσε από το φαγητό της κυρίας Μιχαλούς!
Ένας νέος αδύνατος και καχεκτικός πλησίαζε σιγά-σιγά το σπίτι της κυρίας Μιχαλούς...

Κουκουλωμένος μέχρι τ' αυτιά και κρατώντας ένα μαντήλι στη μύτη του για ν' αντέξει τη δυσοσμία πλησίαζε ολοένα και πιο πολύ το σπίτι με τα γιουβαρλάκια και τους μουσακάδες...

Η κυρία Μιχαλού άκουσε τα βήματα του να πλησιάζουν στην πόρτα της.
Ξέχασα να σας πω ότι η κυρία Μιχαλού είχε ένα χάρισμα. Άκουγε θαυμάσια! Καλύτερα από τον καθένα! Και δεν το ήξερε κανείς. Μπορούσε να ακούσει ήχους από πολλά πολλά μέτρα μακριά.

Άφησε την τεράστια κουτάλα της στο τεράστιο καζάνι της και στήθηκε να περιμένει τον ξένο.
Ο νέος όσο πλησίαζε το σπίτι τόσο περισσότερο φοβόταν. Όλα ήταν αλήθεια τελικά;
Αυτή η παράξενη γυναίκα ζούσε σε ένα σπίτι φτιαγμένο από φαγητά; Μα ναι! Έβλεπε τον αρακά στους τοίχους! Τα μακαρόνια! Τα μπιφτέκια και τις πατάτες!
Νόμιζε ότι αν απλώσει το χέρι του θα τα πιάσει και θα τα φάει!

Φυσικά δεν το τόλμησε γιατί όλες οι ιστορίες που είχε ακούσει τον τρόμαζαν ήδη πολύ για να ρισκάρει να κάνει κάτι τέτοιο.
Έφτασε πια στην εξώπορτα. Αέρας δυνατός φύσαγε και έκανε το εγχείρημα όλο και πιο δύσκολο. Δεν ήξερε πια τι να κάνει; Να φύγει ή να μείνει; Η μυρωδιά απαίσια όπως την είχαν περιγράψει. Το σπίτι αλλόκοτο κι αυτός απελπισμένος!

Φφφφφφφφφφφφ φύσηξε δυνατά και του πήρε ο άνεμος το καπέλο που προσπάθησε με δυσκολία να κρύψει από κάτω τα ατίθασα μαλλιά του!
Κοίταξε προς τα κει και το είδε που χορευτικά σχεδόν πέταγε στον ουρανό πάνω από το κάτασπρο τοπίο!
Μαρμαρωμένος δεν κούνησε παρά μόνο το βλέμμα του.
Το πρόβλημα του λεγόταν Μιχαλού και ήταν μεγαλύτερο από το χαμένο του καπέλο!

Μια τεράστια πόρτα που άνοιξε με θόρυβο και στο άνοιγμα της παρέσυρε κάτι τηγανιτές γαρίδες έκαναν τον νέο να γουρλώσει τα μάτια του!
-Ωωωωωωωωωωω!!! Έκανε.
Είναι τεράστια, σκέφτηκε!
Η κυρία Μιχαλού ολοζώντανη και τσαντισμένη μπροστά του!

Το χιόνι του πάγωνε τα πόδια. Ο αέρας σφύριζε λυσσασμένα, κεφτέδες και σουτζουκάκια κυλάγανε ανάμεσα τους κι αυτός καρφωμένος εκεί να μην μπορεί ν' αρθρώσει λέξη!
Κάποτε δεν ξέρει πόση ώρα πέρασε, ίσως και ένας αιώνας, άκουσε σαν καμπάνα τη φωνή της...

-Λέγε!
Του μίλησε; Τον χτύπησε; Τον σκότωσε; Τον πέταξε από το πιο ψηλό σημείο και τώρα είναι πεθαμένος; δεν ήξερε!
Τον συντάραξε η φωνή της! Δέκα άντρες μαζί δεν θα είχαν τόσο βροντερή φωνή!
Και τώρα; Να της πει, αλλά πως; Ένας κόμπος του έδενε τη γλώσσα! Φόβος! Αυτό ήταν ότι ένιωθε.

-Πέρνα μέσα, θα πεθάνεις!
Μα πεθαμένος ήταν! Πως ν' απλώσει το πόδι του και να περάσει το κατώφλι;
-Έλα λοιπόν! Και τον τραβάει από το γιακά, τον σπρώχνει μέσα και κλείνει με ένα γδούπο την τεράστια πόρτα πίσω του!

Αυτό ήταν, σκέφτηκε! Τώρα κατάλαβε τις τους κάνει όλους αυτούς που έρχονται στο σπίτι της!
Θα τον μαγειρέψει στο τεράστιο καζάνι της! Πριν τελειώσει καλά καλά την τελευταία του σκέψη βρέθηκε ανάσκελα στο πάτωμα ανάμεσα στα σουτζουκάκια και τις μπάμιες!

Αυτό ήταν, σκέφτηκε! Τώρα κατάλαβε τις τους κάνει όλους αυτούς που έρχονται στο σπίτι της!
Θα τον μαγειρέψει στο τεράστιο καζάνι της! Πριν τελειώσει καλά καλά την τελευταία του σκέψη βρέθηκε ανάσκελα στο πάτωμα ανάμεσα στα σουτζουκάκια και τις μπάμιες!

Ανοίγοντας τα μάτια του αντίκρυσε ένα τεράστιο πολυέλαιο φτιαγμένο από γλιφιτζούρια και καραμέλες που όπως πέρναγε το φως ανάμεσα, νόμιζε ότι ήταν αστέρια!
-Στον Παράδεισο είμαι...μονολόγησε.

Κι ενώ τα βαριά του βλέφαρα έγερναν ξανά στη λήθη μια φωνή σαν από πηγάδι έσκισε το όνειρο!
-Αααα!!! Συνήλθες;; Επιτέλους! Νόμιζα πια πως δεν θα ανοίξεις ποτέ τα μάτια σου!
Καλέ μου Θεούλη κάνε να είναι ψέματα κι εγώ θα γίνω ο πιο καλός άνθρωπος όλου του κόσμου, σκέφτηκε.

‎-Πιες! Του πρότεινε ένα ποτήρι με κάτι μέσα που δεν ήθελε καν να σκεφτεί τι θα μπορούσε να είναι!
Το κοίταξε λίγο και γύρισε το κεφάλι του.
-Πιες λοιπόν! Και του το έφερε στην άκρη των χειλιών. Ζεστό τσάι είναι να συνέλθεις απ' το κρύο, καημένε!
Ζεστό τσάι;;; σκέφτηκε! Έχει και τσάι η κυρία Μιχαλού; Και τώρα να το πιει ή θα είναι το τελευταίο που θα κάνει σ' αυτή τη ζωή;

‎-Πφφφφ έκανε και μια κίνηση και το έχυσε κάτω!
-Όνομα δεν έχεις; του είπε ξανά.
-Μ...Μ...
-Μηνάς;
Έγνεψε αρνητικά το κεφάλι του.
-Μ...ξαναπροσπάθησε.
-Μάρκος;
Ξανάκανε νεύμα όχι.
-Ε πως σε λένε ευλογημένε;;;; ούρλιαξε η κυρία Μιχαλού και ένας κεφτές που κρεμόταν ίσα- ίσα από τον καναπέ έπεσε κάτω!

Πήρε βαθιά ανάσα, επιστράτευσε όσο θάρρος του είχε απομείνει και...
-Μικές.
-Πέστο χριστιανέ μου! Και λοιπόν Μικέ τι θες με αυτόν τον ψωφόκαιρο στο σπιτικό μου;
-Εεεεε....
-Ααααα!!! Μην αρχίσουμε τα ε και τα α! Έχω και δουλειά! Λέγε με λίγα λόγια τι θες από μένα! Για δανεικά δεν ήρθες;

‎-Μάλιστα, αποκρίθηκε και έκανε να σηκωθεί από τον καναπέ.
Με μια κίνηση η κυρία Μιχαλού τον έσπρωξε πάλι πίσω.
-Δεν είσαι ακόμα για να σηκώνεσαι, του είπε. Δεν ήπιες και το τσάι...
-Άγιο είχα, μονολόγησε.
-Είπες τίποτα, είπε η κυρία Μιχαλού, που εννοείται ότι είχε ακούσει τον ψίθυρο του Μικέ!
-Εγώ; Μπα, όχι!
-Ωραία! Στο θέμα μας. Τι θες και πότε το θες;

‎-Κοιτάξτε... εγώ ήρθα από μακριά...γιατί θα ήθελα να σας ζητήσω μια χάρη...
-Βρε πες μου χωρίς πολλά λόγια τι θες!
Σταμάτησε ο Μικές. Σκέφτηκε, θυμήθηκε, συγκινήθηκε και είπε πιο αποφασισμένος από ποτέ: Λεφτά!!! Θέλω να με κάνεις πλούσιο κυρία Μιχαλού!

‎-Άντε χρυσόστομε μας έβγαλες το λάδι! Λες και ζήτησες κάτι πρωτότυπο! Λεφτά λοιπόν. Και θες και πολλά!
-Μάλιστα.
-Μαλλιά! Ξέρεις ότι θα είναι δανεικά έτσι; Τους κανόνες του ξέρεις έτσι δεν είναι;
-Ότι θα σας τα επιστρέψω με την πρώτη ευκαιρία.
-Ότι θα μου τα επιστρέψεις ναι και αν όχι θα μου δώσεις μετά ότι σου ζητήσω!

‎-Δηλαδή, τι εννοείτε;
-Εννοώ ότι αν δεν έχεις να μου γυρίσεις τα λεφτά που σου δάνεισα θα μου επιστρέψεις ότι θα θελήσω εγώ, τότε.
Ότι; σκέφτηκε ο Μικές. Σαν τι "ότι" δηλαδή; Και ξαναρώτησε.
-Δηλαδή τι θα μπορούσατε να μου ζητήσετε αν δεν μπορώ να σας επιστρέψω τα δανεικά;
-Χμ....έκανε η κυρία Μιχαλού. Ίσως αν το θελήσω και τη ζωή σου!

Τι είπε τώρα η κυρία Μιχαλού, σκέφτηκε ο Μικές. Τη ζωή μου; Μπα...Θ' αστειεύεται. Για να με τρομάξει. Να με εμποδίσει να ζητήσω. Μα ναι! Αυτό είναι! Δεν μπορεί να το εννοεί. Αυτή να δίνει λεφτά και ο άλλος την ίδια του τη ζωή! Αποκλείεται!

‎-Λέγε! του φώναξε με τη φωνή της και έκανε μια έτσι με το χέρι της και έκοψε ένα κομμάτι πουρέ από τον απέναντι τοίχο. Το καταβρόχθισε με μιας!
Μα τι παράξενη γυναίκα! Τι παράξενο σπίτι! Ήταν αλήθεια άραγε αυτό που ζούσε ή βρισκόταν σε κάποιο παραμύθι;

-Άκου να σου πω μικρέ, ή αποφασίζεις σβέλτα ή σε πετάω έξω! Έχω και δουλειές είπαμε!
Ο Μικές έσκυψε το κεφάλι του και τα ατίθασα μαλλιά του πέσαν στο μέτωπο του. Μια μικρή ρυτίδα σχηματίστηκε ανάμεσα στα φρύδια του.
Τη ζωή του; σκεφτόταν! Και θυμόταν... και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό του και τα μάτια του γέμισαν...

Για αυτήν θα έδινε και τη ζωή του! Θα έδινε και τη ζωή του για να είναι μαζί της ξανά. Έστω και για λίγο!
-Ναι! φώναξε και πετάχτηκε από τον καναπέ.

‎"Η κυρία Μιχαλού"
Συνεχίζεται...

H Κυρία Μιχαλού αποτελεί μυθοπλασία της κ. Πέρσας Τσονάτου. Εδώ απλά μεταφέρθηκε η ιστορία όπως δημοσιεύεται στην προσωπική της σελίδα στο facebook όπου μπορείτε να την αναζητήσετε και να παρακολουθήσετε την εξέλιξή της.

Εκεί θα βρείτε και τον μικρό Φυρίκη να σας περιμένει.... και όλους εμάς που μας αρέσουν τα παραμύθια...

Καλώς ορίσατε στον κόσμο όπου όλα είναι δυνατά... ;)

O μικρός Φυρίκης της κ. Πέρσας Τσονάτου (Παραμύθι 1ο Μέρος)

2011-02-02T13:58:00.001+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μήλο που το λέγανε Φυρίκη!
Ζούσε με τη μαμά του και το μπαμπά του στο μικρό σπιτάκι τους στο δάσος.
Ο μικρός Φυρίκης ήταν διαφορετικός από τα άλλα μήλα και πολύ στεναχωριόταν.
Ότι και να του έλεγαν οι γονείς του, δεν μπορούσαν να τον παρηγορήσουν.
Καμιά απάντηση δεν ήταν πειστική για τον μικρό Φυρίκη...

‎-Γιατί μαμά εγώ είμαι πράσινος και έχω λεπτά και μακριά ποδαράκια;
Γιατί μαμά εγώ είμαι πιο λεπτός και πιο ψηλός από τα άλλα μηλαράκια;
-Γιατί μικρέ μου εσύ έτσι γεννήθηκες. Λεπτός, ντελικανής και όμορφος.
Και κάθε μέρα ο μικρός Φυρίκης ρώταγε τη μαμά του την κυρία Μάρω και κάθε μέρα δεν έπαιρνε καμιά απάντηση που να τον ικανοποιεί...

Τα άλλα μήλα στο σχολείο δεν τον παίζανε καθόλου.
Μια φορά μάλιστα πιο μικρός όταν προσπάθησε να τα πλησιάσει και να μοιραστεί το παιχνίδι, τον κοίταξαν άγρια και από τότε δεν το επιχείρησε ποτέ ξανά.
Ο κύριος Μανώλης ο μπαμπάς του μικρού Φυρίκη, ρώταγε κρυφά τη γυναίκα του για τούτο το παράξενο που ήταν το παιδί τους.
Η κυρία Μάρω πάντα με χαμόγελο του απαντούσε:
-Μανώλη μου είναι το μονάκριβο μας!

Ο μικρός Φυρίκης μεγάλωνε με το σημάδι του διαφορετικού.
Περνάγανε οι εποχές και τα μακριά του πόδια μακραίνανε όλο και πιο πολύ.
Το χρώμα του γινόταν όλο και πιο πράσινο και η ανάγκη του για απαντήσεις μεγάλωναν όλο και πιο πολύ...

Η κυρία Μάρω στεναχωριόταν πολύ που έβλεπε το μονάκριβο της μηλαράκι κλειστό και απομονωμένο.
Η συντροφιά του όλον τον καιρό, ήταν τα βιβλία, που δεν τα αποχωριζόταν ούτε όταν έπεφτε στο κρεβάτι ο μικρός Φυρίκης.
Οι φίλοι του ήταν οι λέξεις...

Κάθε βράδυ όταν έκλεινε το βιβλίο και μαζί τα ματάκια του, έκανε μια ευχή:
-Όταν ξυπνήσω το πρωί να είμαι ίδιος με όλους και να μ' αγαπάνε!
Τον έπαιρνε ύπνος βαθύς και στα όνειρα του ήταν κόκκινος και χαρούμενος παρέα με μηλαράκια που παίζανε και τον αγκάλιαζαν σαν να ήταν και αυτός ένα μήλο σαν όλα τα άλλα...

Κάθε πρωί που η κυρία Μάρω τρυφερά του χάιδευε το μέτωπο για να τον ξυπνήσει, διαπίστωνε ότι ήταν ακόμα πράσινος και ψηλός.
Τότε έλεγε από μέσα του:
-Αύριο θα πετύχει! Θα πω καλύτερα την ευχή μου και ο Θεός των μήλων θα μ' ακούσει και θα με κάνει κανονικό μήλο!
Σηκωνόταν με την ελπίδα να του ανάβει το φως για να συνεχίσει.
Και έτσι δύσκολα και παράξενα πέρναγε ο καιρός για το μικρό Φυρίκη...

Εκείνο το βράδυ έμελλε να είναι σημαντικό για τον μικρό Φυρίκη.
Ξύπνησε από τα κλάματα και τις φωνές τις μαμάς του που απαρηγόρητη καθόταν στην εξώπορτα του σπιτιού τους κοιτώντας μακριά στο δάσος.
-Μαμά μου γιατί κλαις; ρώτησε ο μικρός Φυρίκης.
-Αγάπη μου γλυκιά ο μπαμπάς σου...
-Τι έπαθε ο μπαμπάς μου;

‎-Τι έπαθε ο μπαμπάς, μαμά;
Την κοίταζε αγουροξυπνημένος και με τα μικρά ματάκια του διάπλατα περιμένοντας μια απάντηση.
Η κυρία Μάρω, γύρισε αργά, κοίταξε τον μικρό Φυρίκη λυπημένα και...

‎-Αχ μικρέ μου Φυρίκη! και ξέσπασε σε λυγμούς!
Ο μικρός Φυρίκης σαστισμένος και ανήμπορος να βοηθήσει τη μαμά του που την έβλεπε να κλαίει, κάθισε κάτω, έσκυψε το κεφάλι του στα γόνατα της, και περίμενε.
-Ο μπαμπάς αγάπη μου γλυκιά χάθηκε στο δάσος!

Χάθηκε στο δάσος" μονολόγησε ο μικρός Φυρίκης...
-Πως χάθηκε μαμά μου;
-Βλέπεις εκείνο το σύννεφο σκόνης μακριά-μακριά στην άκρη του δρόμου;
-Ναι ναι... είπε ο μικρός Φυρίκης.
-Εκεί μέσα είναι ο μπαμπάς σου!

Σάστισε δεν καταλάβαινε. Έβλεπε τη σκόνη μακριά πολύ... αλλά δεν ήξερε τι εννοεί η κυρία Μάρω.
-Πες μου πες μου! Που είναι;
-Τον πήρε το φορτηγό αγόρι μου! Τον πήρε να τον πάει να τον κάνει κομπόστα στο εργοστάσιο!!!

Είχε ακούσει ο μικρός Φυρίκης για το φορτηγό που έρχεται κάθε τόσο και παίρνει διάφορα μηλαράκια από το χωριό τους αλλά δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα συμβεί στη δική του την οικογένεια, στον δικό του το μπαμπά!

Χιλιάδες εικόνες αστραπιαία πέρασαν μπροστά από τα μάτια του...
Χωρίς να πει λέξη στην κυρία Μάρω σηκώθηκε όρθιος...

Και άρχισε να τρέχει με τα μακριά του ποδαράκια όσο πιο γρήγορα μπορούσε στο δρόμο που φαινόταν το σύννεφο της σκόνης.
-Φυρίκη! Φυρίκη! φώναξε η κυρία Μάρω.
Σε λίγο η φωνή της ακουγόταν πια μακριά. Ο μικρός Φυρίκης έτρεχε γρήγορα να προλάβει το φορτηγό που έκλεψε τον μπαμπά του!
Για πρώτη φορά και ενώ το τρέξιμο του έκοβε την ανάσα αισθανόταν ευτυχισμένος που έχει τόσο μακριά πόδια!

Έτρεχε ο μικρός Φυρίκης και τα μακριά του ποδαράκια νόμιζε ότι είχαν φτερά!
Δεν τον πείραζαν πια τα παιδιά που τον στραβοκοίταζαν και ψιθύριζαν συνωμοτικά. Δεν τον πείραζαν ούτε και τα άλλα μήλα που έβλεπε στα μάτια τους την απορία γιατί ήταν ψηλός και διαφορετικός.
Θα προλάβαινε το φορτηγό και θα έφερνε το μπαμπά του σπίτι και τίποτα άλλο δεν είχε σημασία!

Δεν κατάλαβε για πόση ώρα έτρεχε. Η ανάσα του ήταν κομμένη.
Η σκόνη που τόση ώρα κυνηγούσε όλο και απομακρυνόταν...
Μαζί και η ελπίδα του.
Όχι θα συνέχιζε ώσπου να μην αντέχει άλλο, ώσπου να προφτάσει, να πιάσει και να σταματήσει αυτό το μηχάνημα που έφερε τόση δυστυχία στο σπιτικό του.
"Τρέχα μικρέ Φυρίκη" του φώναζαν και τα ψηλά ποδαράκια του, έτσι νόμιζε πως άκουσε να λένε.

Πέρασε σχεδόν όλο το δάσος; ή έτσι νόμιζε;
Που ήταν;
Μακριά απ' το σπίτι του, πολύ.
Τα πόδια του, τα πόδια του δεν τον κρατούσαν άλλο. Και η ανάσα του χανόταν πια...
Ξέπνοος έπεσε στα γόνατα του!

Άκουγε φωνές ή έτσι νόμιζε;
-Μπαμπά;; Μπαμπά;
Σηκώθηκε με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει. Κάπου πιο κάτω, τώρα πια ναι, ήταν σίγουρος, άκουγε φωνές!

Έτρεχε, περπάταγε, δεν ήξερε...αλλά πήγαινε εκεί που μέσα στο σκοτάδι κάτι φαινόταν.
Πλησίαζε και όσο πλησίαζε με κομμένη την ανάσα τόσο πιο πολύ ο τρόμος έκανε τα μακριά του ποδαράκια να λυγίζουν!
Δεν ήξερε τι θ' αντικρύσει και φοβόταν πολύ!

Ένα μεγάλο κιβώτιο. Ξύλινο. Δεν ξεχώριζε καλά μες το σκοτάδι. Είχε κάτι σαν θέσεις, δεν έβλεπε...
Είχε ακούσει κάποια στιγμή τη μαμά του να μιλά ψιθυριστά με τον μπαμπά του και να το λένε καφάσι!
Αυτό ήταν λοιπόν το καφάσι!
Μέσα πολλοί γείτονες και άλλα μήλα από το χωριό...
Ασάλευτοι όλοι!

-Μπαμπά!
Μπαμπά! Που είσαι; Μπαμπά!

‎"Ο μικρός Φυρίκης"
Συνεχίζεται... :-)

(Το παραμύθι αυτό έχει αντιγραφεί από τα status στο facebook profile της κ. Πέρσας Τσονάτου και αποτελεί δική της μυθοπλασία.)

Ανακοίνωση συνεργασίας ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ και ΣΚΑΙ.

2011-02-01T19:48:00.002+02:00

Τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ, η πρώτη three screen Ιnteractive Τηλεοπτική Σειρά και Παιχνίδι Εναλλακτικής Πραγματικότητας της κ. Πέρσας Τσονάτου μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα στο facebook ανακοίνωσαν σήμερα 1 Φεβρουαρίου 2011 την συνεργασία τους με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ.

Τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ εδώ και μήνες έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους στο διαδίκτυο όχι μόνο με το επίσημο blog τους, (που μέχρι σήμερα έχει δεχθεί πάνω από 57.000 επισκέψεις) αλλά και με την επίσημη ιστοσελίδα τους στο facebook (η οποία απαριθμεί περισσότερα από 4.300 μέλη, τα οποία αυξάνονται συνεχώς). Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως η κοινότητα του facebook και η κοινότητα των bloggers αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή την πρωτοποριακή αυτή προσπάθεια καθώς και το avatar του διαδικτυακού παιχνιδιού Ιωάννη Βελόνη ενεργοποιώντας με την φαντασία, το μεράκι, το ταλέντο και την θετική τους ενέργεια την πρώτη από της 3 οθόνες που σκοπεύει να εξαπλωθεί αυτό το εγχείρημα. Την οθόνη του υπολογιστή.

Έφτασε η ώρα λοιπόν τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα και να ανοίξουν και την δεύτερη οθόνη, η οποία σύμφωνα με την ανακοίνωση θα είναι συντονισμένη στην συχνότητα του ΣΚΑΙ. Οι τηλεθεατές μέσω του παιχνιδιού μπορούν να παρεμβαίνουν στην εξέλιξη της ιστορίας και να την διαμορφώνουν, κάτι όμως που θα πρέπει να παλέψουν για να το κερδίσουν ;)

Και όταν όλα θα είναι έτοιμα θα ανοίξει και η Τρίτη οθόνη, εκείνη του κινητού, όπου ο τηλεθεατής/χρήστης του διαδικτύου θα μπορεί να καθορίζει με ακόμα 1 τρόπο τις εξελίξεις.

Μπερδευτήκατε; Για δείτε εδώ και εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

ΤΑ ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ… Γίνε κομμάτι τους!

Unofficial Videos made by Blacky Fos

ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ Η πρώτη 3 screen τηλεοπτική παραγωγή που ανατρέπει τα δεδομένα

2010-12-30T19:16:00.000+02:00

H κ. Πέρσα Τσονάτου ανατρέπει όλα όσα γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για την μονόδρομη σχέση μεταξύ τηλεόρασης και τηλεθεατή δημιουργώντας την πρώτη three screen τηλεοπτική σειρά. Τι σημαίνει αυτό; Μία τηλεοπτική σειρά που καταρρίπτει τα όρια μεταξύ παθητικού δέκτη και καταιγιστικού πομπού και προχωρά πέρα από το την ξεπερασμένη, πλέον, ευκολία της επιλογής ανάμεσα σε προαποφασισμένες και αυστηρά δομημένες επιλογές.

Τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ έρχονται λοιπόν να ανατρέψουν την καθεκυστία τάξη ώντας η πρώτη interactive τηλεοπτική σειρά και ταυτόχρονα το πρώτο παράλληλα εξελισσόμενο παιχνίδι εναλλακτικής πραγματικότητας. Σύμφωνα λοιπόν με την επίσημη ιστοσελίδα των ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ η εν λόγω τηλεοπτική σειρά ξεκινά με την συνάντηση επτά άγνωστων μεταξύ τους ατόμων με ΅ξεχωριστές΅ δυνατότητες σε ένα γραφείο συμβουλευτικής και υποστήριξης. Το ίδιο βράδυ ένας άνθρωπος δολοφονείται στο διπλανό κτήριο (που είναι μία πρότυπη ψυχιατρική κλινική) με επτά μαχαιριές. Στον αριστερό του καρπό φέρει ένα τατουάζ με τον αριθμό 7. Είναι τους όλοι ύποπτοι. Οι τηλεθεατές καλούνται όχι μόνο να ανακαλύψουν τον δολοφόνο αλλά μέσα από τα στοιχεία, που δίνονται μέσα από το διαδικτυακό παιχνίδι, να κατευθύνουν την εξέλιξη της ιστορίας, που παρακολουθούν στους τρεις δέκτες τους.(τηλεόραση, διαδίκτυο, κινητό τηλέφωνο).

Πολύτιμοι σύμμαχοι σε αυτή τους την προσπάθεια είναι εκτός από την δημιουργό κ. Τσονάτου, (που μέσα από το προφίλ της στο facebook μέσα από ενότητες φωτογραφιών αποκαλύπτει πολύτιμα στοιχεία για την δολοφονία), από την ψυχολόγο κ. Έφη Κεραμιδά αλλά και από το avatar που έχει δημιουργηθεί για το διαδικτυακό παιχνίδι, τον Ιωάννη Βελόνη (Ioannis Velonis).

Οι τηλεθεατές δηλαδή εκτός από το κινητό τους, μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τον υπολογιστή τους, όχι απλά για να καταδείξουν τον δολοφόνο αλλά και για να ψάξουν τα στοιχεία εκείνα, που θα οδηγήσουν στην λύση του μυστηρίου. Ο Ιωάννης Βελόνης, που κινείται ήδη στο facebook ισχυριζόμενος ότι γνωρίζει στοιχεία σχετικά με το έγκλημα, εμφανίζεται ξαφνικά τόσο στο δικό του προφίλ όσο και στα προφίλ των παικτών, προκαλώντας τους εγκεφαλικά με τους γρίφους που δίνει, να τους εισαγάγει αρχικά στο νέο αυτό παιχνίδι διδάσκοντάς τους με τον τρόπο του το παιχνίδι, προκειμένου λύνοντας τους γρίφους όχι μόνο να ανακαλύψουν νέα στοιχεία αλλά επιπλέον όταν μάθουν… να τον κατευθύνουν εάν τα καταφέρουν με τους δικούς τους γρίφους, που θα τον προκαλέσουν να λύσει για να του εκμαιεύσουν τις απαντήσεις που χρειάζονται για την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις αυτού του παιχνιδιού και ακολουθώντας τους γρίφους, οι παίκτες καλούνται να ανατρέξουν σε νόμους της κβαντικής φυσικής, στην ποίηση, σε συγγραφείς όπως ο P. Coehlo και να αποκωδικοποιήσουν τις γνώσεις που είτε ήδη έχουν είτε αποκτούν μέσα στο παιχνίδι για να ερμηνεύσουν και να συνδυάσουν τα στοιχεία. Τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο εκ των προτέρων. Κάθε παίκτης με τις δικές του ερωτήσεις και τις απαντήσεις που παίρνει, μπορεί ανά πάσα στιγμή, να ανατρέψει το παιχνίδι και αν το καταφέρει, να το κατευθύνει εκεί, που ο ίδιος επιθυμεί. Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.

Οι παίκτες – τηλεθεατές εισβάλλουν ως αθέατοι (;) πρωταγωνιστές, γενόμενοι για πρώτοι φορά συνδημιουργοί σ¨ αυτήν την ιστορία μυστηρίου, όπου τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται, όπου ΅συμπτώσεις΅ δεν υπάρχουν και τίποτε από όσα αποκαλύπτονται δεν είναι τυχαίο. Ως συνδημιουργοί διαμορφώνουν τον κόσμο εναλλακτικής πραγματικότητας, που έχει δημιουργηθεί για αυτούς σύμφωνα με τις δυνατότητες, τις ικανότητες αλλά και τις ιδιαίτερες δεξιότητές τους. Όσοι περισσότεροι και καλύτεροι οι παίκτες τόσο πιο ενδιαφέρον και γρήγορο γίνεται το παιχνίδι, που με την σειρά του αλληλεπιδρά με την εξέλιξη της τηλεοπτικής σειράς.

Οδηγίες για το παιχνίδι υπάρχουν στο επίσημο blog της σειράς καθώς και περισσότερα στοιχεία για τον Ιωάννη Βελόνη ενώ στα σχόλια υπάρχουν συγκεντρωμένα από τους παίκτες του παιχνιδιού οι περισσότεροι γρίφοι, που έχουν δοθεί από την αρχή του παιχνιδιού μέχρι την τωρινή εξέλιξή του καθώς και κάποια από τα ανεπίσημα videos, που έχουν φτιαχτεί (ερασιτεχνικές απόπειρες συνδυασμών των γρίφων με τους κύκλους των φωτογραφήσεων, που έχουν γίνει για το παιχνίδι συμπεριλαμβάνοντας ενίοτε αποσπάσματα από τα επίσημα videos).

Όλοι είμαστε μαθητευόμενοι Θεοί… Κάποιος σας απλώνει το χέρι και σας προσκαλεί να δημιουργήσετε και να εξελίξετε δυναμικά τους δικούς σας μαθητευόμενους Θεούς…. Θα δεχτείτε την πρόκληση;

Σας περιμένουμε! Ελάτε να παίξουμε! Να θυμηθούμε ξανά τότε που ήμασταν παιδιά, τότε που λέγαμε πως θα κατακτήσουμε τον κόσμο… Ένας καινούριος κόσμος απλώνεται στα πόδια μας. Ελάτε να τον ταξιδέψουμε και να τον προκαλέσουμε να μας ταξιδέψει…

Περισσότερα θα ανακαλύψετε

Στην επίσημη ιστοσελίδα των ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ στο facebook

Στο επίσημο blog της σειράς

Στο προφιλ της κ. Πέρσας Τσονάτου

Στο προφίλ του Ιωάννη Βελόνη

Επτά κλειδιά. Interactive τηλεοπτική σειρά και παιχνίδι εναλλακτικής πραγματικότητας. (The Game)

2010-12-15T16:00:00.001+02:00

Έχεις χρόνο; 1 λεπτό σου ζητώ μονάχα. Σταμάτησε για λίγο ό,τι κάνεις και δες ξανά με τα μάτια μου τι βρίσκεται κοντά σου.

Κινητό… Προσωπικός Υπολογιστής…. Τηλεόραση…

3 οθόνες που σε ακολουθούν καθημερινά. Τις ορίζεις σε διαφορετικό βαθμό και αφήνεσαι να σε ορίσουν. Σςςς. Ερήμην θα πούμε. Ακόμα 1 κατά συνθήκη ψεύδος….

Άσε αυτά που γνωρίζεις στην άκρη. Έμαθες να λειτουργούν όλα αυτόνομα. Στην συνέχεια έμαθες να χρησιμοποιείς το κινητό για να στήνεις τους προεπιλεγμένους -με αυστηρά αγορανομικά κριτήρια πάντα- ημίθεούς σου. (Ημί- γιατί κανένας δεν άντεξε ολόκληρη σαιζόν...”Ave Ceasar οι μονομάχοι σου σε χαιρετούν”.)

Και τώρα που νομίζεις ότι τα έχεις όλα στοιβαγμένα σωστά στο κεφάλι σου, πες μου τι θα γινόταν αν σου τραβούσα το χαλί κάτω από τα πόδια; Αν σου έλεγα:

- Μαζί μπορούμε να πάμε και παραπέρα.

Μπορούμε να αδράξουμε το σύνορο, που κοιτάς στο κινητό σου, στην οθόνη του υπολογιστή σου, στην -κατ’ επίφαση- αμφίδρομη τηλεόρασή σου και να το εκτινάξουμε όσο πιο μακριά αντέχουμε σαν ακόντιο. Θες;

Δεν θα με καταλάβαινες τι προσπαθώ να σου πω. Για αυτό και εγώ θα σου πω 1 σκοτεινό παραμύθι. Παραμύθι γιατί έτσι μάθαμε να εισπράττουμε την αρχέγονη γνώση και σκοτεινό για να το φωτίσεις εσύ με το φως σου.

Μια φορά και έναν καιρό κάποια urls μακριά από εδώ γεννήθηκε 1 ιδέα που άλλος άνθρωπος μήτε τη σκέφτηκε, μήτε την εφάρμοσε πρωτύτερα σε τούτη τη γωνιά του κόσμου. (Για τις άλλες μη με ρωτάτε. Θα σας πω… μα δεν θα με πιστέψετε.)

Να ενωθούν αυτές οι 3 οθόνες σε μία. Να υπάρχει συνεχής ροή όχι απλά δεδομένων και πληροφοριών αλλά και φαντασίας και ταλέντου και πνοής, βγάζοντας με τον τρόπο αυτό τον όρο «αμφίδρομος» από το τραπέζι και βάζοντας έναν άλλον. «Διαδραστικός»… Συγκεντρώσου! Διαδραστικός είπα! Όχι αντιδραστικός!

Και βγαίνουμε από το παραμύθι τρυφερά…

Διαδραστικός είναι όταν δεν επιλέγεις απλά από σημαδεμένη τράπουλα, από ό,τι οι άλλοι έχουν διαλέξει πριν από σένα για σένα αλλά όταν εσύ ο ίδιος μπαίνεις δυναμικά στο παιχνίδι και καθορίζεις την εξέλιξή του. Το ποιος είσαι καθορίζει και το παιχνίδι της αλληλεπίδρασης. Ακόμα και η επιλογή σου να στηθείς απέναντί του απλά ως παρατηρητής μπορεί να διαμορφώσει τις εξελίξεις (observer effect).

Αιτία για όλο αυτό η δημιουργός κ. Πέρσα Τσονάτου. Αφορμή τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ….

Τι είναι όμως τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ; Δεν είναι απλά ένα διαδικτυακό παιχνίδι ή μία ακόμα τηλεοπτική σειρά αλλά ένα δίκτυο δημιουργών που συναντώνται κάτω από την ομπρέλα των επτά κλειδιών. Ξεκινώντας από 2 βασικές συνιστώσες (αυτή της interactive τηλεοπτικής σειράς και εκείνη του παιχνιδιού εναλλακτικής πραγματικότητας) ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων έχει ήδη δημιουργήσει κείμενα με σημείο συνάντησης την ιστορία των επτά κλειδιών, ηθοποιοί (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) έχουν δημιουργήσει τα δικά τους εμπνευσμένα videos ενώ ερασιτέχνες που συμμετέχουν στο παιχνίδι δημιουργούν ελεύθεροι με αφορμή το παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη (τραγούδια, videos, κτλ) απογειώνοντας σε μία γιορτή δημιουργίας όπου ο ένας προκαλεί τον άλλον να γίνει ακόμα καλύτερος μέσω του αιφνιδιασμού.

Ποια είναι η ιστορία από την οποία ξεκινούν όλα;

Επτά «διαφορετικοί» άνθρωποι –άγνωστοι μεταξύ τους- συναντώνται τυχαία σε ένα γραφείο συμβουλευτικής και υποστήριξης. Το ίδιο βράδυ ένας τρόφιμος πρότυπης ψυχιατρικής κλινικής βρίσκεται δολοφονημένος με επτά μαχαιριές. Και οι επτά κατηγορούνται για την δολοφονία. Ποιος είναι ο ένοχος; Ποια είναι η δύναμη του αριθμού 7 και γιατί το θύμα είχε ένα τατουάζ στον αριστερό του καρπό με αυτόν τον αριθμό;

Από το σημείο αυτό θα ξεκινήσει η ιστορία στην τηλεόραση. Στο διαδίκτυο όμως ξεκινάει λίγο ανορθόδοξα καθώς ο Ιωάννης Βελόνης (Χαρακτήρας της σειράς και καθοδηγητής του παιχνιδιού) μέσω γρίφων επιχειρεί άλλοτε να βοηθήσει και άλλοτε να μπερδέψει τους παίχτες, που προσπαθούν να συνδέσουν τα επιμέρους στοιχεία και να σχηματίσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα σχετικά με το τι προηγήθηκε του φόνου. Οι θεωρίες της κβαντομηχανικής, η ποίηση του Ελύτη, ο P. Coehlo είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που εμπλέκονται στην ιστορία, αναγκάζοντας τους παίχτες να συνεργαστούν μεταξύ τους και να αναζητήσουν στο διαδίκτυο περισσότερες πληροφορίες για να ερμηνεύσουν τους γρίφους αλλά και να αποσπάσουν τον επόμενο από το γαλάζιο avatar του παιχνιδιού.

Ο Velonis εμφανίζεται ξαφνικά τόσο στο δικό του προφίλ στο facebook και της δημιουργού του όσο και στων παιχτών, πότε εσωστρεφής μιλώντας αμφίσημα για το παρελθόν του, πότε εξωστρεφής συνδιαλεγόμενος με τους παίκτες προκαλώντας τους να σκεφτούν με όσο το δυνατόν περισσότερους και διαφορετικούς τρόπους προκειμένου να συνθέσουν τον συσχετισμό του Βελόνη με τον φόνο και του υπόλοιπους 7 πρωταγωνιστές, το μυστήριο γύρω από τον αριθμό 7 που εμφανίζεται συνέχεια και τις περίεργες ΅συμπτώσεις΅ που λαμβάνουν χώρα. Ανατρέχοντας στο προσωπικό του προφίλ μπορεί κάποιος να δει την εξέλιξη του παιχνιδιού ενώ σύντομες ανασκοπήσεις τμημάτων του παιχνιδιού μπορεί κάποιος να βρει στα ερασσιτεχνικά video που έχουν φτιαχτεί από τους παίχτες για το σκοπό αυτό στο youtube (ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ – IOANNIS VELONIS).

Ακόμα και αν δεν το παρακολουθήσατε από την αρχή, μπορείτε να μπείτε και τώρα στο παιχνίδι, να λύσουμε όλοι μαζί τους γρίφους του Βελόνη και να βρούμε τον δολοφόνο. Ο Βελόνης μαζί με τους υπόλοιπους παίχτες σας περιμένουν!

Καλώς ήρθατε στον κόσμο της εναλλακτικής πραγματικότητας!

Persa Tsonatou http://www.facebook.com/profile.php?id=1436695508

Επτά κλειδιά http://www.facebook.com/pages/EPTA-KLEIDIA/129240570451854

Ioannis Velonis http://www.facebook.com/profile.php?id=100001485201259

Επτά κλειδιά blog http://eptakleidia.wordpress.com/

Επειδή τα ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ είναι πλέον γεγονός με χαρά μου θα φιλοξενήσω την πρώτη τους παρουσίαση.... με τον πρώτο γρίφο που δάνεισαν αλλού

Αποκλειστικό. ΣΚΑΙ - Three Screen Σειρά

Το 2011 three screen σειρά από το ΣΚΑΙ , το οποίο κάνει την μεγάλη διαφορά και ετοιμάζεται να προβάλει μια νέα σειρά μυστηρίου που θα παίζεται από το κανάλι σε prime time ζώνη, δίνοντας στο κοινό την δυνατότητα να συμμετέχει με ψηφοφορίες και διαγωνισμούς στην εξέλιξη της σειράς μέσα από το web channel του, μέσα από το facebook αλλά και με sms.

Διαβάστε περισσότερα http://tvnea.blogspot.com/2010/12/three-screen.html#ixzz18BljScia

Και όλα αυτά είναι μόνο αρχή!

Καλώς ήρθες στον κόσμο σου ;)

Πέρσα Τσονάτου... Σκέψεις...

2010-12-13T17:15:00.000+02:00

Τα παρακάτω είναι status από την προσωπική σελίδα στο facebook της κ. Πέρσας Τσονάτου. Τα συγκέντρωσε η Blacky Fos από την οποία τα αντέγραψα για να τα μεταφέρω εδώ.
Διαβάστε τα... Και σκεφτείτε για λίγο αλλιώς!

Το θέμα είναι να πετυχαίνεις τους στόχους σου με ευγένεια, επίπεδο,αυτοπεποίθηση και μόνο όταν χρειαστεί τσαμπουκά. Λέμε όχι στους ψευτόμαγκες αλλά λέμε ναι στον ποιοτικό τσαμπουκά...! Πως? Με την αξία μας και την αποφασιστικότητα μας! Όταν ξέρεις τι θες, τίποτα δεν σε σταματάει!

Αν στη ζωή μας, τα πάθη μας είχαν λογική,αν γνωρίζαμε ποιος είναι ο λόγος που γίνονται όλα, αν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε εύκολα ποιοι αποτελούν ευλογία στη ζωή μας και ποιοι φέρονται σαν να'ναι η κατάρα μας... θα ζούσαμε σίγουρα μια πιο ήρεμη ζωή...μα θα ήταν βαρετή.Μπορεί στο Κάρμα μας, να γίνονται πολλά που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε μα μην ξεχνάτε πως κάπως έτσι είναι κι οι ζωές μας... ανεξήγητες και μοναδικές!

Οι αγάπες είναι κάτι μικρά απροστάτευτα λουλούδια μέσα σε ξεραμένους κάμπους.Μα αν κάποιος σκύψει,τις φιλήσει,τις ποτίσει,τις προσέξει,γίνονται δάση πυκνά!Ποιος είπε οτι η αγάπη είναι απλή?Θέλει κουράγιο,γνώση κι υπομονή.Θέλει θάρρος και δύναμη για να αγαπάς.Ας μην σπαταλάμε λοιπόν τις δυνάμεις μας σε ανώφελες στιγμές....Αγαπήστε σήμερα με όλη τη δύναμη της καρδιάς σας.Κι έτσι..θα δείτε πως συμβαίνουνε τα θαύματα!

Θα τους αναγνωρίζεις απ'το βλέμμα. Είναι εκείνοι που μόλις τους αντικρύσεις θα νιώσεις πως κάπου τους ξέρεις. Η παρέα θα σε τραβάει να προχωρήσετε αλλά εσύ θα έχεις κολλήσει. Σε εκείνα τα μάτια. Δεν είναι έρωτας. Δεν είναι πάθος. Εϊναι κάτι νεό.Πιο βαθύ. Είναι η αγάπη που έρχεται από παλιά κι εσύ τώρα αρχίζεις και την ...θυμάσαι. Οι καρμικοί μας σύντροφοι..Έτσι είναι οι καρμικές μας σχέσεις...περίεργες και μοναδικές.

Μία και μόνη θετική σκέψη,μπορεί να πυροδοτήσει όλα εκείνα τα "τυχαία" συμβάντα, που θα μας αλλάξουν την ζωή. Ναι, ο κόσμος μας δεν είναι ιδανικός για τους ρομαντικούς, μα αν αφιερώναμε λιγάκι απ'τον χρόνο μας για μια θετική σκέψη, αντι να γκρινιάζουμε συνεχώς.... Τα πάντα θα άλλαζαν!

Αν οι άνθρωποι εκεί έξω είχαν τόσο ζεστή καρδιά όσο ζεστή είναι η σημερινή μέρα, θα έλιωναν σε δευτερόλεπτα οι φόβοι, τα άγχη και τα μίση. Μα μην περιμένετε να το κάνουν πρώτα οι άλλοι αυτό. Οι αλλαγές ξεκινάνε από εμάς τους ίδιους. Δροσίστε το κορμί μα κρατήστε ζεστή την καρδιά!

Ο κόσμος γύρω μας είναι συχνά πικρός καφές... Καλημέρες ζαχαρωτές ας στάξουν λοιπόν απ'τα χείλη. Η ομορφιά μας είναι αυτή : να κάνουμε κάτι με την ψυχή μας κι αυτό να ανθίζει

Όταν ο πόθος σου αρχίζει να παίρνει μορφή,δεν μπορεί παρά να νιώθεις ικανοποιημένος! Ονειρευτήκαμε οτι η φωνή μας θα ακουστεί,ονειρευτήκαμε οτι μπορούμε να επιλέξουμε αυτό που μας ψυχαγωγεί,ονειρευτήκαμε οτι έχουμε την δύναμη εμείς οι μικροί να επηρεάσουμε τους μεγαλύτερους και ΝΑΙ τα όνειρα μας αρχίζουν να πραγματοποι...ούνται!Μη σταματήσετε ποτέ τα όνειρα μα φροντίστε και να μην σας πιάσουν ποτέ στον ύπνο... ;)

Είναι όμορφο να έχεις ένα στόχο και γι'αυτόν να κάνεις οτι μπορείς για να τον πετύχεις. Μα κάποιες φορές ο ίδιος ο στόχος γίνεται εχθρός μας. Μας κουράζει πολύ, μας πληγώνει, μας αναγκάζει να τρέχουμε πίσω του με κομμένη την ανάσα... Κι όταν πια τον κατακτήσουμε, μας μοιάζει πλέον τόσο ανώφελος. Καλύτερα λοιπόν να σταμ...ατάμε μερικές φορές το κυνηγητό.. Υπάρχουν κι άλλα όμορφα παιχνίδια.. ;)

Είναι ανόητο να μετράνε με αριθμούς την αγάπη και το ενδιαφέρον των ανθρώπων για οτιδήποτε.Οι αριθμοί που δίνουν άψυχες μηχανές δεν μπορούν να νιώσουν την δική μας αλήθεια.Είναι αριθμοί κι είμαστε άνθρωποι.Έχουν νούμερα,κι εμείς έχουμε συγκίνηση,χαρά,ένταση,ζωντάνια.Ποιος άλλος εκτός από μας μπορεί να ξέρει τι μας αγγί...ζει?Αφήστε τους να μετράνε ξανά και ξανά.Κάποιοι μαζεύουν χρήματα,και κάποιοι μαζεύουν συναισθήματα.

Οι ταινίες είναι βγαλμένες απ'τη ζωή και μερικές φορές... η ζωή είναι βγαλμένη απ'τις ταινίες. Παντού μπορούμε να βρούμε ένα ηθικό δίδαγμα... Παντού μπορούμε να βρούμε κρυμμένη μιαν ελπίδα. Το κάρμα μας είναι αυτό... : Να κοιτάμε τον κόσμο μ'αγάπη.

Εντάξει...έρχονται μέρες δύσκολες.Όλοι το ξέρουμε.Μας έκαναν να το περιμένουμε.Ε και?Και τι έγινε? Ο βρεγμένος ,λένε, την βροχή δεν την φοβάται. Πουθενά δεν βοηθάει το άγχος και ο πανικός.Όπως αντιμετωπίσαμε όλα τα άλλα,έτσι θα αντιμετωπίσουμε κι αυτά.Μην αγχώνεστε,είμαστε γερό σκαρί...Ζήστε την στιγμή και μην την χαρίζετε στον φόβο.Είμαστε οτι επιλέγουμε να νιώσουμε...

H αγάπη είναι μια φωτιά στα σκοτάδια του μυαλού. Μην αγαπάτε με το μυαλό σας. Η λογική είναι ακόμη ένα εμπόδιο στο να αφεθούμε ολοκληρωτικά στα μεγάλα μας συναισθήματα. Αφήστε έξω από εσάς οτι και όποιον σας φορτίζει αρνητικά. Αντί να σκορπίζεστε σε θυμούς, στείλτε θετικό κάρμα γύρω σας, μοιράζοντας χαμόγελα. Θυμηθείτε... : Μόνο η αγάπη προσφέρει αγνά κι ειλικρινή χαμόγελα....

Στην ζωή μπορεί να σας βρουν μεγάλες καταστροφές και απώλειες. Μπορεί να σας πονέσουν,να σας λυγίσουν ,να σας κάψουν τις ελπίδες και τα όνειρα... Μα στο βάθος της ψυχής μας, είμαστε όλοι Φοίνικες. Αναγεννιόμαστε απ'την στάχτη μας. Μην σταματήσετε ποτέ να ελπίζετε και να χαμογελάτε. Η δύναμη για όλα είναι μέσα μας.

Η τρυφερότητα είναι ένδειξη παραδείσου... Το να γίνεσαι τρυφερός, ανοιχτός με τον κόσμο γύρω σου σημαίνει πως ξέρεις οτι κάπου εκεί έξω κατοικούν και άγγελοι. Δεν είναι εκείνοι που έχουν λευκά ρούχα και φτερά. Είναι εκείνοι που προσπερνάμε βιαστικοί στον δρόμο, που δεν κοιτάζουμε καν.Ναι... κάπου εκεί ανάμεσα στους σκληρούς και απόλυτους ανθρώπους κατοικούν γλυκά πλάσματα, οι προσωπικοί μας άγγελοι. Φτάνει απλά να βρούμε τον χρόνο και την διάθεση να τους προσέξουμε...Χαρίστε σήμερα κιόλας, το πιο τρυφερό κομμάτι της ψυχής σας, στα πλάσματα γύρω μας που το έχουν ανάγκη. Κι έτσι θα μεταμορφωθείτε με μιας, σε εκείνους τους αγγέλους που όλοι ,έστω σιωπηλά , αναζητάμε.

Συχνά παραπονιόμαστε πως οι αγαπημένοι μας, δεν μας καταλαβαίνουν. Πως εμείς προσπαθούμε να φτάσουμε στην καρδιά τους κι εκείνοι επιμένουν να χτίζουν τοίχους γύρω τους.Μα αν σταθούμε για λίγο πιο πέρα, αν κοιτάξουμε από ένα βήμα πιο μακριά,τότε ίσως καταλάβουμε...Οι άνθρωποι γύρω μας, όλοι, όλοι μας, είμαστε γεμάτοι ση...μάδια και ανοιχτές πληγές. Πως λοιπόν, να γεμίσεις με αγάπη μια καρδιά, όταν εκείνη έχει ακόμη ραγίσματα? Θα χυθεί έξω. Αν αγαπάς, αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς, πρέπει πρώτα να μάθεις να φροντίζεις τις πληγές. Να μάθεις να επουλώνεις, να κλείνεις εκείνες τις μικρές μικρές τρυπούλες στην καρδιά... Πρώτα στην δική σου. Πρώτα εκεί να μάθεις να γιατρεύεις, και να δένεις τα τραύματα.Οι άλλοι δεν πρέπει να είναι πειραματόζωα στα συναισθήματα μας. Αν μάθεις λοιπόν να φροντίζεις πρώτα τις δικές σου πληγές, θα μπορείς μετά να φροντίσεις και του άλλου. Κι όταν το κάνεις, τότε μόνο θα μπορείς σιγά σιγά να στάξεις μέσα απ'την δική σου καρδούλα, αγάπη στην καρδιά του άλλου.Μην θυμώνεις μαζί τους λοιπόν. Και μην στενοχωριέσαι. Χρειάζεται χρόνο, υπομονή και αγνότητα η αγάπη. (Μεταξύ μας, ούτε εσύ θα συμβιβαζόσουν με τίποτα λιγότερο. ;)

Για να πας παρακάτω, πρέπει να κοιτάξεις ευθεία μπροστά. Κοιτάζοντας πίσω, δεν κερδίζεις τίποτα. Το πολύ-πολύ να σκοντάψεις. Γι'αυτό άσε πίσω ότι ανήκει στο παρελθόν και κάνε χώρο για νέα,όμορφα πράγματα. Τα όνειρα δεν κοστίζουν παρά μόνο λίγη χρυσόσκονη. Ενώ η επιμονή σ'ένα ξεθωριασμένο παρελθόν μπορεί να σου κοστίσει... τον ίδιο σου τον εαυτό. Ας ονειρευτούμε ,λοιπόν,ξανά με μάτια ορθάνοιχτα!

Μην δείξεις,μην ζητήσεις και μην επιτρέψεις σε κανέναν να σου αποκαλύψει τον δρόμο. Τέτοιες αποκαλύψεις μας οδηγούν συνήθως στο κενό. Κι εξάλλου, οι δρόμοι γίνονται δικοί μας όταν τους ανακαλύψουμε μόνοι. Και τους ανακαλύπτουμε περπατώντας. Ποτέ σέρνοντας, ποτέ πετώντας. Βήμα, βήμα θα βρούμε ότι μας ανήκει.

....

H κ. Τσονάτου είναι δημιουργός του πρώτου interactive τηλεοπτικού σήριαλ (που θα προβληθεί προσεχώς από την τηλερόαση) καθώς και διαδικτυακού παιχνιδιού εναλλακτικής πραγματικότητας (διαδραματίζεται ήδη στην διαδικτυακή κοινότητα του facebook)

Για περισσότερες πληροφορίες τόσο για την σειρά όσο και για το παιχνίδι μπορείτε να βρείτε

στο blog ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ,

στην επίσημη ιστοσελίδα του facebook ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ

αλλά και αναζητώντας την δημιουργό στο επίσημο profile της στο facebook

Aπόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα

2010-11-24T11:57:00.001+02:00

14. "Λοιπόν, Ερυξίμαχε" είπε ο Αριστοφάνης "πράγματι έχω σκοπό να μιλήσω κάπως διαφορετικά απ' ό,τι και συ και ο Παυσανίας μιλήσατε. Έχω δηλαδή τη γνώμη, ότι η ανθρωπότητα δεν έχει αντιληφθεί καθόλου τη σπουδαιότητα του Έρωτος. Αν την εννοούσαν, θα κατασκεύαζαν προς τιμήν του μεγαλοπρεπέστατα ιερά και βωμούς και θα προσέφεραν πολύ λαμπρές θυσίες. Όχι όπως τώρα, που δεν γίνεται προς τιμήν του τίποτε, ενώ έπρεπε πρώτα απ' όλα να γίνεται. Διότι μεταξύ των θεών είναι ο μεγαλύτερος φίλος του ανθρώπου, αφού είναι βοηθός των ανθρώπων και ιατρός για όλα εκείνα, με την θεραπεία των οποίων θα υπήρχε υψίστη ευδαιμονία στο γένος των ανθρώπων. Θα προσπαθήσω λοιπόν εγώ να σας παρουσιάσω τη σημασία του και σεις πάλι γίνετε διδάσκαλοι των άλλων.

Πρωτίστως πρέπει να καταλάβετε καλά την φύση του ανθρώπου και τις περιπέτειές της. Παλαιά δηλαδή ο οργανισμός μας δεν ήταν ο ίδιος, όπως τώρα, ήταν διαφορετικός. Πρώτα πρώτα τα φύλα των ανθρώπων ήταν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, αρσενικόν και θηλυκόν. Υπήρχεν ακόμη και ένα τρίτο, αποτελούμενο απ' αυτά τα δύο. Το όνομά του μένει ακόμη, το ίδιο όμως έχει εξαφανισθεί: το ανδρόγυνο. Ήταν τότε ένα ξεχωριστό φύλο, και συνδύαζε και στην εμφάνιση και στο όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικό και το θηλυκό. Τώρα δεν υπάρχει παρά μόνον σαν λέξη και χρησιμοποιείται σαν ύβρις. Έπειτα ολόκληρος ο κορμός του κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλός και είχε ολόγυρα ράχη και πλευρές. Είχε τέσσερα χέρια και άλλα τόσα σκέλη και δύο πρόσωπα επάνω σ' ένα λαιμό κυλινδρικό, όμοια και απαράλλακτα, που έβλεπαν προς αντίστροφη κατεύθυνση το καθένα, και ένα κρανίο επάνω από τα δύο πρόσωπα, και αυτιά τέσσαρα και διπλά γεννητικά όργανα και όλα τ' άλλα, όπως θα μπορούσε κανείς επί τη βάσει αυτών να φαντασθεί. Μετεκινείτο δε όχι μόνον όρθιο, όπως τώρα, αν ήθελε προς την μία ή προς την αντίθετη διεύθυνση. Αλλά, όποτε αποφάσιζε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες γυρίζουν τα πόδια προς τα επάνω σαν τροχός και κάνουν τούμπες, έτσι και τότε στηρίζονταν και στα οκτώ τους άκρα και μετακινούνταν πολύ γοργά περιστροφικά.

Ο λόγος τώρα που ήσαν τρία τα φύλα και είχαν αυτή την εμφάνιση, είναι διότι το αρσενικό ήταν αρχικά γέννημα του ηλίου, το θηλυκό της γης, το ανάμεικτο της σελήνης. Αφού και η σελήνη αποτελείται και από τα δύο. Περιφερικά πάλι ήσαν και αυτά και ο τρόπος της μετακινήσεώς των, διότι ομοίαζαν με τους προγόνους τους. Η σωματική τους δύναμη και η αντοχή τους ήταν τρομερά, και είχαν απέραντη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα με τους θεούς. Αυτό που διηγείται ο Όμηρος για τον Ώτο και τον Εφιάλτη, αναφέρεται σε εκείνους κυρίως: τόλμησαν να κατασκευάσουν ανάβαση προς τον ουρανό για να κτυπήσουν τους θεούς.

15. Ο Ζευς τότε σκεπτόταν με τους άλλους θεούς, τι να τους κάμουν, και δεν εύρισκαν λύση. Να τους σκοτώσουν και με τους κεραυνούς να εξαφανίσουν το γένος τους, όπως τους Γίγαντες, δεν τους φαινόταν σωστό. Η λατρεία τότε και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν. Ούτε πάλι να τους ανέχονται ν' ασχημονούν. Τέλος ύστερ' από πολλά είχε ο Ζεύς μια έμπνευση και τους λέγει:

"Έχω, μου φαίνεται, ένα μέσον, ώστε και να διατηρηθεί η ανθρωπότητα και να παραιτηθεί από την αυθάδειά της: να γίνουν ασθενέστεροι. Προς το παρόν" είπε "θα τους κόψω σε δύο μέρη τον καθένα. Έτσι θα γίνουν αφ' ενός μεν ανίσχυροι, αφ' ετέρου δε χρησιμότεροι για μάς, αφού θα είναι αριθμητικώς περισσότεροι. Θα περπατούν δε ορθοί με τα δύο πόδια. Αν όμως αποδειχθεί ότι εξακολουθούν να είναι ανυπότακτοι και δεν θέλουν να καθίσουν ήσυχα, δεύτερη φορά", είπε, "θα τους χωρίσω και πάλι στα δύο, ώστε να περπατούν με το ένα σκέλος, σαν να παίζουν κουτσό".

Είπε και άρχισε να σχίζει τους ανθρώπους σε δύο, όπως αυτοί που σχίζουν τα βερύκοκκα για να τα διατηρήσουν, ή όπως αυτοί που σχίζουν τα αυγά με την τρίχα. Τον καθένα που χώριζε, ανέθετε στον Απόλλωνα να του γυρίσει το πρόσωπο και το ήμισυ του λαιμού προς το μέρος της τομής. Έτσι θα έβλεπε ο άνθρωπος το σχίσιμό του και θα καθόταν πιο φρόνιμος. Επίσης τα άλλα τον διέταξε να τα τακτοποιήσει. Πράγματι, εκείνος γύριζε το πρόσωπο και τραβούσε το δέρμα απ' όλα τα μέρη προς το σημείο που λέγεται σήμερα κοιλία, και το έδενε όπως τα σουρωτά πουγγιά, αφήνοντας ένα στόμιο στο κέντρο της κοιλίας, αυτό που λέγουν σήμερα τον ομφαλό. Τις ρυτίδες τις άλλες τις περισσότερες τις εξομάλυνε και διευθέτησε τα στήθη μ' ένα εργαλείο, όπως αυτό που έχουν οι τσαγκάρηδες για να ισιώνουν τα ζαρώματα των δερμάτων στα καλαπόδια. Μερικές αφήκε μόνο εκεί κοντά στην κοιλιά και τον ομφαλό, να μένουν σαν ενθύμιο του τι πάθαμε κάποτε

Μετά την διχοτόμηση λοιπόν του οργανισμού μας αναζητούσε το καθένα το άλλο ήμισυ και πήγαιναν μαζί. Τύλιγαν τότε τα χέρια τους ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφιχταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθο να κολλήσουν μαζί, εύρισκαν τον θάνατο από την πείνα και γενικά από την ανικανότητα προς οποιανδήποτε ενέργεια. Χωρισμένοι ο ένας από τον άλλον δεν δέχονταν να κάμουν τίποτα. Όποτε δε το ένα ήμισυ πέθαινε και έμενε το άλλο, αυτό που έμενε, ζητούσε ένα άλλο ν' αγκαλιάσει, είτε το ήμισυ γυναικός πλήρους ήταν (αυτό που ονομάζουμε σήμερα γυναίκα) είτε ανδρός - αυτό που εύρισκε εμπρός του. Και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε λοιπόν ο Ζεύς και μηχανεύεται άλλο τέχνασμα: μεταφέρει τα γεννητικά τους όργανα προς τα εμπρός. Ως τώρα τα είχαν και αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και γέννηση γινόταν όχι μέσα τους, αλλά στο χώμα, όπως στα τζιτζίκια. Τους τα μετέθεσε λοιπόν, όπως είπαμε, προς τα εμπρός και κανόνισε η αναπαραγωγή να γίνεται δια μέσου των οργάνων αυτών εντός των δύο φύλων, δια του αρσενικού εντός του θηλυκού. Και τούτο με την πρόθεση, ώστε με το αγκάλιασμα, αν μεν τύχει και συναντηθούν άνδρας και γυναίκα, να γονιμοποιούν και έτσι ν' αναπαράγεται το είδος. Και αν πάλι αρσενικό μ' αρσενικό, να προκαλείται επί τέλους χορτασμός της συνουσίας και να κάνουν διαλείμματα, ώστε να στραφούν προς τις εργασίες τους και να φροντίσουν και για τα υπόλοιπα ζητήματα της ζωής. Από τόσο παλαιά λοιπόν ο έρως των ανθρώπων μεταξύ των είναι ριζωμένος στη φύση τους και μας συνενώνει στην αρχική μας κατάσταση, και ζητεί να κάμει και πάλιν από τα δύο ένα και να επανορθώσει το πάθημα του ανθρωπίνου οργανισμού.
Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήταν η πρωταρχική φύση και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι. Του ολοκλήρου λοιπόν ο πόθος και η ορμή έχει τ' όνομα έρως.
Αλλ' εγώ μιλώ για όλους ανεξαιρέτως, άνδρες και γυναίκες, ότι μόνον κατ' αυτόν τον τρόπον το γένος μας θα επετύγχανε ευδαιμονία, αν δηλαδή φθάσουμε στο φυσικό αποτέλεσμα του έρωτος και βρει ο καθένας μας τον αγαπημένο τον δικό του, ώστε να επανέλθει στην πρωταρχική κατάσταση. Και αν είναι αυτό το ιδεώδες, εκείνο που ευρίσκεται πλησιέστατα προς αυτό στην παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, είναι κατ' ανάγκη το καλύτερο. Και αυτό είναι να επιτύχει κανείς αγαπημένο, γεννημένο σύμφωνα με τις προτιμήσεις του.

Αντιγραφή από την κ. Πέρσα Τσονάτου Δημιουργό των ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ

7 Κλειδιά. Το 1ο κλειδί ΙΙ

2010-07-30T19:27:00.000+03:00

THE CROW. Έτσι κυκλοφορούσες. Με ένα στρόγγυλο λευκό Ο όταν ήσουν καλά και μαύρα τα υπόλοιπα γράμματα. Εκτός από τις μέρες που ήσουν στεναχωρημένος, Τότε το άσπρο χάνονταν και έμενε μόνο μια ματωμένη κατακόκκινη καρδιά μέσα στο μαύρο να κραυγάζει στη σιωπή της.
-Τι κάνεις;
-Κρύβομαι από τους ανθρώπους, που δεν τους καταλαβαίνω. Χάνομαι από εκείνους που δεν με καταλαβαίνουν. Μέχρι τη στιγμή εκείνη που θα πάρω τα ζωάκια μου και θα φύγω μακριά. Να μην με βρίσκει κανείς. Εγώ και εκείνα. Και πού ξέρεις; Ίσως κάποιο βράδυ να γίνω και εγώ ένα από αυτά. Και να περάσω δίπλα σου όταν πια θα με έχεις ξεχάσει και θα είσαι σε άλλη αγκαλιά. Να σε κοιτάξω και να χαθώ ξανά. Μόνο το ουρλιαχτό του λύκου θα ακούσεις. Αουουου…..

Σ’ άρεσε να σωπαίνεις σε μια άκρη. Να παρακολουθείς. Να τους αφήνεις να σε ψάχνουν μα να μη σ’ αγγίζουν. Ντυμένος στα μαύρα. Πάντα... Έμαθες να τα φοράς από άποψη. Από άποψη έμαθα να σε γδύνω. Και τα πήρα μαζί μου φεύγοντας. Όχι το μαύρο για σένα. Συστηνόσουν σαν κοράκι. Μα δεν ήσουν…

-Τι κάνεις;
-Φτιάχνω ιστορίες.
Πώς φτιάχνεις ιστορίες αλήθεια; Μου φώναζες πως χρησιμοποιώ τους ανθρώπους για μια ιστορία ακόμα. Παίζω μαζί τους σαν να ‘ναι μαριονέτες και όταν χορτάσω ή αρχίσω να βαριέμαι, την γράφω στο χαρτί για να τρέξω κάπου να την δείξω. Για ένα χειροκρότημα ακόμα κάτω από τα φώτα πριν πέσει και ο τελευταίος εφιάλτης για ύπνο. Η μικρή σου ανόητη. Τώρα που το σκέφτομαι δεν κατάλαβα ποτέ τι φοβόσουν περισσότερο. Εκείνους που έγραφαν μαζί μου ιστορίες τις νύχτες… ή μήπως μια μέρα γινόσουν και εσύ ακόμα μία;
Το ξέρεις καλά… πως δεν μπορώ να αντισταθώ. Όπως το ξέρω και εγώ ότι με παρακολουθείς, με ψάχνεις ακόμα πίσω από μία οθόνη τις νύχτες. Και αν τυχόν σε πιάσει κανείς να διαβάζεις τα κείμενά μου, θα πεις πως δεν γνωριζόμαστε, πως τυχαία έπεσες σ’ αυτό, πως δεν είναι τίποτα σημαντικό… Σύμφωνοι; Σςςςςς
Και αν η ιστορία της θυμίσει κάτι, παρ’ την αγκαλιά και μίλησέ της για εκείνον το πρίγκιπα της Γένοβας, που έφυγε πολλά χρόνια πριν δίχως να γυρίσει ποτέ πίσω. Οι δικοί του μόνοι έστησαν ένα άγαλμα στο λιμάνι να αγναντεύει τη θάλασσα. Φευγάτος ο προπάππους σαν και εσένα μικρέ μου… ακόμα και στη θύμησή του.
Μίλησέ της για τις Καρμελίτισες μοναχές που επισκεπτόσουν τις Κυριακές που ήσουν παιδί μα δεν τις έβλεπες ποτέ παρά μόνο τα χέρια τους που έβγαζαν καθώς τους έδινες το φαγητό που είχες πάει. Όταν αρχίσει να βαριέται, μάθε της για τον Φραγκίσκο της Ασίζης που έζησε στην ερημιά με τα ζώα του μέχρι που τον ακολούθησε η Κλάρα. Τις νύχτες που συναντιόντουσαν και έπαιρναν φωτιά τα κεραμίδια. Γνώρισε της τους φραγκισκανούς μοναχούς και εκείνον τον καρδινάλιο που χρόνια τώρα περιμένει να σε πάρει μαζί του. Να σε κάνει μοναχό και να ταξιδέψετε όπου επιθυμείς…. Αφρική, Ευρώπη…. Παντού. Με έναν μόνο όρο. Να τ΄ αφήσεις όλα πίσω. Ακόμα και εσένα.
Ο δικός σου Θεός. Ο δικός μου Θεός. Τους χωρίσαμε. Τους βάλαμε απέναντι και σταθήκαμε πλάι τους να αναμετρηθούμε. Θεοί και δαίμονες. Εγώ και εσύ. Φως και σκοτάδι. 2 μοναξιές που συναντήθηκαν κάποια στιγμή και χώρισαν πριν σκοτώσει η μία την άλλη.
Δική μου είναι η ιστορία. Άφησέ με λοιπόν να την πω όπως την θέλω εγώ.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός μέχρι το απόγευμα που εκεί που μιλούσαμε, χάθηκες ξαφνικά. Περίμενα. Έπαιρνα τηλέφωνα ξανά και ξανά. Δεν το σήκωνε κανείς. Σιωπή. Κρεμάστηκα πάνω από ένα ακουστικό μέχρι τη στιγμή που μου είπαν ότι έγινε σεισμός. Πάγωσα. Πήρα τους δρόμους. Γυρίζοντας στο σπίτι ξαφνικά σαν να πάγωσε ο χρόνος. Σκοτείνιασαν όλα και σε ένοιωσα πλάι μου, σκοτεινό, αγριεμένο, μόνο. Ερημιά και μια φωνή μέσα μου. «Και από την κόλαση θα έρχομαι για σένα» και μετά όλα άρχισαν να φωτίζουν ξανά. Έμεινα στην θέση μου για ώρα. Κάτι είχε συμβεί. Ήμουν σίγουρη πια. Και εσύ πουθενά..
Ώρες μετά με πήραν τηλέφωνο για να μου πουν ότι ήσουν στο νοσοκομείο. Πάνω στον πανικό μετά το σεισμό πέρασες μέσα από μια τζαμαρία χωρίς να την δεις. Την Άρτα και τα Γιάννενα κεντήσαν επάνω σου. Όταν τελειώσανε υπέγραψες και έφυγες με τους γυψονάρθηκες και τους επιδέσμους. Με πήρες τηλέφωνο να σε παρηγορήσω, να νοιώσεις μια αγκαλιά έστω και από μακριά. Εγώ σου όρμησα και αρχίσαμε να τσακωνόμαστε εκτός ελέγχου. Φώναζα που με άφησες να ανησυχώ τόσες ώρες, που ενώ το είχες το κινητό δεν μου μίλησες λεπτό αλλά έβαλες άλλον αφού τελείωσαν όλα. Φώναζα, φώναζα… δεν φώναζα σε εσένα, σε εμένα φώναζα, που άλλαζα μέρα με την μέρα. Το ένοιωθα μα δεν μπορούσα να το ελέγξω. Και είναι τρομαχτικό… ειδικά όταν όλη σου η ζωή βασίζεται πάνω στον έλεγχο.

- Είσαι σίγουρη;
- Ναι.
- Δεν υπάρχει επιστροφή αν αλλάξεις γνώμη.

Μα εγώ δεν σε ρώτησα ποτέ. Μ’ έμαθες να φοράω μαύρα, να τρέχω με την
μηχανή, να περνάω ξυστά από νταλίκες. Με έλεγες lady blue και χαζεύα τα δελφίνια ξαπλωμένη στο πλοίο ανοιχτά της Σαντορίνης. Χαμογέλαγες και έλεγα πως μπορώ να κάνω τα πάντα, αρκεί να είμαστε μαζί. Γελούσαμε όσο χρόνο είχαμε ακόμα και σ’ έσφιγγα στην αγκαλιά μου. Μέχρι το σκοτάδι να έρθει ξανά. Οι εφιάλτες, το αλκοόλ, εκείνοι που είχαν προσπαθήσει να σε σκοτώσουν, μαχαίρια, ναρκωτικά, σπασμένα περιπολικά.
Φωνές που άλλαζαν πρόσωπα τις νύχτες… Η μικρή σου αδελφή κλειδωμένη στο μπάνιο καθώς της φώναζαν απειλώντας να σπάσουν την πόρτα να βγει να την βαφτίσει ο ιερέας της αίρεσης. Οι κόντρες με τις μηχανές που περνούσατε επίτηδες γκαζωτοί στις διασταυρώσεις χωρίς να κόβετε ταχύτητα και εκείνοι που δεν πρόλαβαν να διασχίσουν την διασταύρωση. Ο κολλητός που τον βρήκες κόκαλο από τα ναρκωτικά πριν κλειστείς στη γκαρσονιέρα σε έναν ωκεανό από άδεια μπουκάλια ουίσκι, που δεν πέταγες ποτέ.
Και εγώ μέσα στη νύχτα να τρέχω με το αυτοκίνητο σε ένα δρόμο που γλιστρούσε. Και εσύ ξωπίσω μου μες στην βροχή με ένα καλύτερο αμάξι να προσπαθείς να με κλείσεις, να σταματήσω να μην σκοτωθώ. Σε ένα άνοιγμα με πέρασες, με στρίμωξες και με πέταξες έξω απ’ το δρόμο. Μα δεν φρενάρουν στο χαλίκι… Όχι με σαραβαλάκι. Όταν σταμάτησα την τρελή πορεία μου, έμεινα εκεί, μπροστά στο τιμόνι, παγωμένη. Ήρθες και άνοιξες την πόρτα να δεις αν είμαι καλά. Σχεδόν με τράβηξες για να με βγάλεις έξω. Το βλέμμα σου στο σκοτάδι. Το ένοιωσα πριν σωριαστώ λιπόθυμη στο δρόμο.
Φωνές. Ούτε θυμάμαι τι φώναζες. Μόνο την βροχή μέσα στη νύχτα στο πρόσωπό μου. Προσπαθούσες να με σηκώσεις. Με σήκωσες και σωριάστηκα πάλι. Η βροχή δυνάμωνε. Είχες τρομάξει. Τα 2 αυτοκίνητα σταματημένα με φώτα ανοιχτά, τα κλειδιά στις μηχανές και στο απέναντι ένα ακόμα αυτοκίνητο σταματημένο να μας παρακολουθεί. Με σήκωσες ξανά και με έβαλες βιαστικά στο αυτοκίνητο.
- Μπορείς να οδηγήσεις;
- Μπορώ, είπα ψέματα.

Χωρίσαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις και ζωές. Προσωρινά τουλάχιστον. Δεν χωρούσε στην δική μου. Δεν ταίριαζα στην δική του. Επέστρεφα σπίτι, παρά τη βροχή, μέσα στην νύχτα. Ούτε και εγώ ξέρω πως έφτασα. Είχαμε χάσει τον έλεγχο και θα χάναμε και άλλα κάτι τέτοιες νύχτες….
Κομμάτια της ψυχής μας που θυσιάσαμε για να ρουφήξουμε εκείνη τη στιγμή, που προσπερνάς γελώντας τον θάνατο. Μια στιγμή τόσο μικρή, που την πληρώσαμε ακριβά, γιατί όταν την γευτείς γυρίζεις πίσω ζητώντας και άλλο… και άλλο…. Και δίνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, το ίδιο σου το τομάρι για να προλάβεις να ζήσεις κάτι ακόμα, μια «σύμπτωση», ακόμα μια στιγμή για σένα…. Το θυμάσαι το τομάρι μου; Ακόμα έχω τα σημάδια σου κάτω από τα μαύρα.

Pascal Obispo- La Prétention de Rien
Ανέβηκε από Phenix6666. - Δείτε τα πιο πρόσφατα επιλεγμένα μουσικά videos.

........
Bloggers' Game. Θα έρθεις να παίξουμε μικρέ μου; Ν΄ανάψω τσιγάρο; Να καίγεται για μας; Το μόνο... Μόνο.

7 Κλειδιά. Το 1ο κλειδί

2010-07-29T19:25:00.002+03:00

Με αφορμή το blog ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ...

Νίκος… Αυτό πρέπει να ήταν το όνομά του αλλά και πάλι μπορεί να κάνω λάθος. Δεν έχει σημασία εξάλλου. Πάντοτε μπέρδευε τους άλλους για το όνομά του. Εκείνο που θυμάμαι είναι τα μάτια του. Γκριζογάλανα, φευγάτα, αλλιώτικα. Μάτια ενός μικρού σκανδαλιάρικου παιδιού σε πλήρη αντίθεση με τα γκρίζα του μαλλιά. Παράξενα τα παιχνίδια της μοίρας. Γκριζάρισαν κάπου εκεί γύρω στα 16 σε μια άγρια εφηβεία που διέλυσε τα πάντα στο πέρασμά της… και τελευταίον εκείνον.
Μάταια προσπαθούσα να μαντέψω την ηλικία του παίζοντας αμήχανα με το κλειδί στο χέρι. Ήταν τόσο παράξενο…. Τόσο μεγάλος… τόσο γερασμένος και τόσο νέος ταυτόχρονα. Έσφιξα το κλειδί στο χέρι και γύρισα το βλέμμα αλλού από την οθόνη του υπολογιστή. Τα άγρια χρόνια πέρασαν ερήμην του, αφήνοντας τα σημάδια τους στο κορμί του και μια ύπουλη αγοραφοβία που τον κρατούσε φυλακισμένο στο ίδιο του σπίτι, με μόνο παράθυρο στον έξω κόσμο αυτήν την οθόνη του υπολογιστή. Την οθόνη αυτή που με κοιτούσε σαν να ήμασταν απέναντι… με 1 τζάμι μόνο, σκονισμένο στο μισοσκόταδο.
Πίσω έβλεπα την φίλη του, ένα γερμανικό ποιμενικό που τον παρακολουθούσε ξαπλωμένη στο κρεβάτι του. Πιστή, σιωπηλή, αφοσιωμένη από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε σε εκείνο το pet shop όταν είχε πάει να πάρει ένα άλλο κουτάβι που είχε παραγγείλει. Με το που τον είδε να μπαίνει άρχισε να γαυγίζει και να προσπαθεί να βγει από το κλουβάκι της και να τρέξει πάνω του. Όταν την πήρε αγκαλιά τότε κατάλαβε ότι αυτοί οι 2 δεν θα χώριζαν ποτέ. Δεν πήρε ποτέ το άλλο κουτάβι που είχε σχεδιάσει. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος, κεραυνοβόλος και κράτησε για μια ολόκληρη ζωή… τη δική της που γλιστρούσε λίγο-λίγο και χανόταν.
Δίπλα από τον υπολογιστή ένας φάκελος με γράμματα σχεδόν παιδικά. Τι μου το έστειλες το κλειδί; Πες μου… Πες
«… Θα της τα δώσω όλα και θα σταθώ μπροστά της γυμνός. Και αφού δεν θα έχει να πάρει τίποτε άλλο, θα πάρει εμένα»
Ένοιωθα το βλέμμα του να διαπερνά την οθόνη και να καίει το πρόσωπό μου. Δεν ήθελα να ρωτήσω. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Είχαμε τόσα πολλά ήδη. Ανόητες, αθώες, ακίνδυνες χαζομαρούλες πίσω από ψευδώνυμα για να περάσει η ώρα να ημερώσει το άγριο, να ξεγελαστεί η μοναξιά, να πλησιάσει ο ύπνος πίσω από ένα ποτήρι ουίσκι και ένα κουτί τσιγάρα.
Μη…. Μην πεις λέξη… Όχι, αν δεν αξίζει τον κόπο. Όχι αν δεν είναι να αλλάξει τον κόσμο… τον δικό μου… τον δικό σου. Γύρισα και κοίταξα την οθόνη
Σ’ α
Λα
Λα
Λα
Γα
Λα
Λα
Λα
Πω
Άφησα το κλειδί να πέσει από τα χέρια μου. Πλησίασα την οθόνη τρέμοντας. Την γύρισα στο μέρος μου. Δεν μιλούσε. Δεν έλεγε τίποτα. Μόνο το μήνυμα του έστεκε εκεί. Κάπως έτσι πρέπει να είναι η ελεύθερη πτώση. Σου δίνουν μια σπρωξιά και αρχίζεις να πέφτεις. Ένα πουλί μπήκε από το παράθυρο και αφού έκανε μια βόλτα στο δωμάτιο κάθισε πάνω στην οθόνη για μια στιγμή. Πάνω από το κεφάλι του. 2 ζευγάρια μάτια με κοίταζαν. Για μια στιγμή μόνο και έπειτα το πουλί πέταξε πάλι μακριά.
«Το είδες; Εγώ στο έστειλα. Να σου πει αυτό που θέλω. Έχω άλλη σχέση με τα φιλαράκια μου εγώ. Δεν είμαι από την δική σας ράτσα εγώ. Δεν είμαι άνθρωπος εγώ. Στο ΄χω πει μικρή μου. Μα τώρα δεν έχει επιστροφή. Τουλάχιστον όχι για μένα. Τρόμαξες; Πες μου αλήθεια.»
Μέσα μου βαθειά ήξερα ότι εσύ ήσουν περισσότερο τρομαγμένος από μένα. Σ’ είχα βρει μέσα στο σκοτάδι και σ’ είχα αρπάξει και σε έβγαζα και πάλι στο φως. Γεννιόσουν για δεύτερη φορά. Το ένοιωθα μα καμιά γέννα δεν είναι εύκολη. Θέλει χρόνο, πόνο και αίμα η πρώτη ανάσα στο φως. Είχες τόσα μυστικά απλωμένα στα πόδια μου μα τα δικά μου δεν μπορούσα να στα πω, μόνο να στα δείξω. Εγώ δεν σε ρώτησα ποτέ αν τρόμαξες. Νόμισες πως δεν με ένοιαζε μα ήξερα από εκείνη την στιγμή όλα όσα θα ακολουθήσουν… όλα… θυμήσου τις ερωτήσεις μου τα βαρετά απογεύματά μας, την ακατάσχετη φλυαρία μου… και τη συνέχεια… στα είχα πει τι θα γινότανε μα δεν με πρόσεχες.
Έπαιζες με τις «συμπτώσεις» σαν παιδί με τα καινούρια του παιχνίδια.
Το βλέμμα σου… Το πήρα φεύγοντας και το κουβαλώ μαζί μου στο ταξίδι μα όχι το κλειδί. Το κλειδί δεν ήτανε για μένα. Η ιστορία σου ήταν και εγώ δεν ήμουν η ιστορία σου, ένα παράθυρο ήμουν, μια πόρτα να περάσεις, να δεις πράγματα που δεν είχες ονειρευτεί. Φως και σκοτάδι, Αγγέλους και δαίμονες. Ένας έρωτας διαφορετικός που είχε να περάσει κόσμους πολλούς. Χρόνια, εμπειρίες, μόρφωση, κοινωνίες, θρησκείες… σου χαμογέλασα και σε τράβηξα έξω γελώντας. Μπορούσα να το κάνω, τόσο απλά, όσο με έπαιρνες αγκαλιά και με έφερνες βόλτες στον αέρα.
Πάμε. Μαζί. Έτσι συμφωνήσαμε.
Με ένα κλειδί δανεικό, κλεμμένο. Έχει σημασία; Μ’ αγαπούσες. Όλα ήταν δυνατά. Σ΄ αγαπούσα και σ’ ένοιωθα χωρίς να μιλάμε, χωρίς να σε βλέπω. Ήσουν δικός μου. Σάρκα από τη σάρκα μου, αίμα από το αίμα μου, κομμάτι της ψυχής μου. Τι στην ευχή λοιπόν χρειαζόμουν το κλειδί;

Eros Ramazotti ► Controvento
Ανέβηκε από marylyn0514. - Ανακαλύψτε περισσότερα lifestyle βίντεο.

Τίτλοι Τέλους για Σωκράτη Γκιόλια / Troktiko

2010-07-24T01:59:00.006+03:00

Η ακουστική μου μνήμη είναι χάλια. Το μόνο που με βοηθά – κάπως- είναι η οπτική μνήμη… Ώρες και ώρες ψάχνω, διαβάζω, αντιγράφω links. Κείμενα μικρά σαν post-it σε πίνακα ανακοινώσεων.

Εικόνες… βουβές

«Ποιος μαλάκας τον έκανε ήρωα;» By Ρικα Βαγιάννη

Και ως κάθε τι «επιτυχημένο» είχε και sequel

….Ηξερα από την αρχή ότι έθιγα ένστικτα ελληνικά, αρχέγονα και απείρως πιο

σημαντικά από τη χαμένη τιμή της ορθογραφίας. Ή της δημοσιογραφίας. Για την οποία, όπως ωμά έθιξε μια άλλη σχολιάστρια, «ποιος χέστηκε, όταν κείται στην άσφαλτο ένας σκοτωμένος»; Αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς, ο ανεμοστρόβιλος είχε χτυπήσει το σπίτι-δεν ήμουν πια στο Κάνσας.

Και ανάμεσα στους ανώνυμους που έλεγαν ο καθένας τα δικά του…. Άρχισαν να εμφανίζονται και άλλοι

Όπως ο Άρης Δαβαράκης, γείτονας της κ. Βαγιάννης… λίγες γραμμές παρακάτω

…Σ΄ευχαριστώ που μου έδωσες την αφορμή να εκφράσω αυτές τίς σκέψεις σήμερα. Στην αρχή θύμωσα με το κείμενό σου, σιγά-σιγά όμως σε κατάλαβα. Και ένοιωσα την ανάγκη να σου στείλω ενα γράμμα ενδο-protagon-ικό, να εξηγηθώ και να σου εξηγήσω.

Καλό μας καλοκαίρι κι ελπίζω να βρεθούμε σύντομα.»

Ο κ. Τάσος Τέλλογλου…. Επίσης γείτονας και με προϊστορία με τον αποθανών.
Διάβασα την επιστολή που εστειλε ο Σ. Γκιόλιας στον Μ.Τριανταφυλλόπουλο για τους λόγους που τον εξώθησαν να παραιτηθεί απο την εκπομπή του μετά απο 17 χρόνια. Και σε ενα σχόλιο αναγνώστη του πρόσεξα οτι η εδρα του περίφημου σαιτ μπορεί να είναι ενας φορολογικός παράδεισος της δυτικής Αφρικής. Υπάρχει ένα τεράστιο θέμα λοιπόν που ισχύει για τα παραδοσιακά μέσα και πολύ περισσότερο για το διαδίκτυο: αφού δεν βγαίνουν, γιατί βγαίνουν; Ποιά είναι τα εταιρικά σχήματα που "τρέχουν" αυτές τις δραστηριότητες; Φορολογούνται; Πόθεν έσχες; Γράφονται οι χορηγίες των διαφόρων εταιρειών στα βιβλία τους;

Αλλά η δολοφονία του Γκόλια και οι πληροφορίες που αντλεί κανείς απο τα ίδια του τα γραπτά θέτουν και ορισμένα αλλα ζητήματα: με τι όρους εκμεταλλεύεται ο ιδιοκτήτης του μπλογκ το αποτέλεσμα της εργασίας του εργαζόμενου σε αυτό; Και γιατί δεν ισχύουν για τον "θαυμαστό καινούργιο κόσμο" οι αστικές και ποινικές ευθύνες που ισχύουν για τα "παλιά Mέσα";

Και πάλι διαβάζω… κείμενα αγνώστων… άλλα με μίσος, άλλα με λύπη… τα comments έχουν μετατραπεί σε 1 μεγάλο βιβλίο συλλυπητηρίων γεμάτο οργή, ενίοτε εμπάθεια (εκατέρωθεν) και φωνές… όλοι φωνάζουν… Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου γυρίζει στο κεφάλι μου. Τότε βγήκαν όλοι στους δρόμους, μες στη σιωπή οι μικροί, με μολότωφ στα χέρια οι τραμπούκοι. Τώρα δεν κουνιέται φύλο. Δεν το συζητά έξω κανείς. Συνένοχοι όλοι. Μόνο εδώ το σχολιάζουν όλοι.

Ακόμα και ο πιτσιρίκος που προϋπήρχε του troktikoυ
στάθηκε να σχολιάσει την ιστορία του Σωκράτη
.... και ιστορίες που σταματούν πριν φθάσουν σε τελεία

Ακόμα και ο μαύρος γάτος μου φάνηκε ότι σχολίασε… με τον δικό του τρόπο
Τα ΠεριστέΡια
Ήρθαν τελικά να διώξουνε
..τα περιστέρια. Θορυβούσαν πολύ
κουτσουλούσαν πολύ, ενοχλούσαν πολύ.
Άρχισαν να τα πολυβολούν. Εκείνα
σκόρπισαν τρομαγμένα,
μυριάδες
έπεφταν νεκρά, το αίμα τους
κόκκινο ποτάμι, κυλούσε στην
πλατεία,
ως τη θάλασσα. Τα πιο
πολλά
τα σκότωσαν. Μα όσα απέμειναν
ξαναγύρισαν.

Ο –επίσης- γείτονας Χρ. Χωμενίδης με το κείμενό του Αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι

Δεν ξέρω… Περίμενα να δω… να ακούσω… και να ‘μια με μια μπύρα, δίχως τσιγάρα… να χαζεύω έναν εικονικό τοίχο…

Όλοι βάλθηκαν να μιλούν για τα blogs

Πόσοι αλήθεια ξέρουν τι είναι Blog; Και πόσοι βολεύονται να τα κατηγορούν… είτε με την δέουσα σοβαροφάνεια… είτε όχι

Όποιος έχει λόγο να γράφει, θα γράφει. Όποιος και αν είναι αυτός. Όποιος δεν έχει, θα σταματήσει όταν το hobby κλείσει τον κύκλο του, ή όταν η διαδικτυακή ταυτότητα δεν είναι πλέον «λειτουργική»/

Όπλα

Η εταιρεία δημοσκοπήσεων –και όχι μόνο- FOCUS δια της ιδιοκτήτριας σε δηλώσεις προ της ανακλήσεως της άδειάς της

Λόγια του κ. Γκιόλια για την ένδικη διαμάχη με τον Τριανταφυλλόπουλο….Υ.Γ2: Θα παρακαλούσα όλους τους επώνυμους δημοσιογράφους να μην επικοινωνήσουν ξανά μαζί μου για οποιαδήποτε μεσολάβηση μου σε θέματα που τους αφορούν. Η σιωπή τους σε αυτό το μείζον θέμα δείχνει την κουλτούρα και την ποιότητα τους.

Το indymedia που στοχοποίησε τον αείμνηστο. Να κλείσουμε αυτό πρώτα, τώρα που το αίμα δεν στέγνωσε ακόμα και στην συνέχεια θα κλείσουμε και άλλα. Το πρώτο είναι δύσκολο…

Νεκροί στην ίδια πόλη

Λίνας Παπαδάκη
Σωκράτης Γκιόλιας, 37 δολοφονήθηκε στην Ηλιούπολη - 19 Ιουλίου. Γιώργος Βασιλάκης, 52 διαμελίστηκε από βόμβα στην Κατεχάκη - 24 Ιουνίου. Παρασκευή Ζούλια 35 πνίγηκε από καπνούς στη Σταδίου - 5 Μαΐου. Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 πνίγηκε στη Σταδίου - 5 Μαΐου. Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 πνίγηκε στη Σταδίου - 5 Μαΐου. Χαμί Νατζάφι, 15 διαμελίστηκε από βόμβα στα Κάτω Πατήσια - 28 Μαρτίου. Έξη νεκροί στην ίδια πόλη. Ένας κάθε μήνα. Ή ένας κάθε 33 μέρες, για να είμαι ακριβής. Τους μετράω, τους ξαναμετράω αλλά ο αριθμός τους δεν αλλάζει. Όπως δεν αλλάζει η πόλη. Η ίδια πόλη από τον Χαμί μέχρι τον Σωκράτη. Μια πόλη - κράτος σε αδιέξοδο. Χωρίς ηγέτες, χωρίς πολίτες, χωρίς ελπίδα. Μια πόλη κράτος γεμάτη στρατόπεδα και θύματα. Με πρώτο θύμα τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Aπό εκεί ξεκίνησαν όλα. Ένας μπάτσος – μια σφαίρα – μια φωτιά. Κάνω προσπάθεια μήπως αφαιρέσω κανέναν, μήπως τον βάλω σε άλλη κατηγορία, σε άλλο πίνακα αλλά δεν μπορώ. Έξη ψυχές στο χώμα από τα άκρα. Κάποιοι θα πουν αριστερά άκρα. Κάνουν λάθος. Ο γκρεμνός είναι γκρεμνός. Δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά.

Το σχόλιο του Τριανταφυλλόπουλου Κανένας από όσους σήμερα ολοφύρονται δεν θα θυμούνται μετά από λίγες ημέρες την εικόνα του. Γιατί, εκτός από την οικογένειά του, εκείνοι που πραγματικά τον αγάπησαν και θα συνεχίσουν να υποφέρουν είναι λίγοι. Σήμερα κάποιοι μας στέρησαν το δικαίωμα να ξαναβρεθούμε, να γελάσουμε ή να πικραθούμε, να διαφωνήσουμε και να εξηγηθούμε. Καλό ταξίδι, δικέ μου.

«Πρώτα ήρθαν και συλλάβανε τους κομμουνιστές. Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής. Έπειτα, ήρθαν για τους Εβραίους. Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν Εβραίος. Μετά συλλάβανε του εργάτες, μέλη συνδικάτων. Δε μίλησα, επειδή δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Ύστερα, ήρθαν για τους καθολικούς. Πάλι δε μίλησα, επειδή ήμουν προτεστάντης. Αλλά στο τέλος, όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανείς, για να μιλήσει».
Είναι η γνωστή φράση του προτεστάντη ιερέα Μάρτιν Νιμάιλερ που είχε φυλακιστεί από τους ναζί. Σοφία Αδαμίδου

Η Σεμίνα Διγενή.... το Διαδίκτυο που τόσο αγάπησες, απέκτησε τον γαζωμένο από 13 σφαίρες, μάρτυρά του. Και ο Περής στις παρυφές Το troktiko που κατά τα φαινόμενα ανέστειλε τη λειτουργία του

«….ξέρω όμως ότι θέλουνε να μας φιμώσουν όλους τους Bloggers Που θέλουμε να μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους τις ιδέες μας, τις στεναχώριες μας και τις χαρές μας, και πιστεύουμε στην ελευθερία του λόγου, στην ελευθερία της βούλησης, και στη δύναμη της ενότητας.
Σήμερα αυτός ο άγνωστος αλλά blogger άρα “φίλος”
αύριο ποιος?
Άγνωστε φίλε Σωκράτη καλό ταξίδι. Μπορεί να μην σε γνώρισα ποτέ αλλά το μπλογκοχώρι είναι ένα μεγάλο σπίτι, και όποιος φεύγει -πόσο μάλλον δολοφονημένος- είναι απώλεια.» Θεία Donna

Το κείμενο των δικών του ανθρώπων… που λέει σε λίγες σειρές όσα δεν κατάφεραν να πουν όλοι οι προηγούμενοι. Οι τίτλοι τέλους έπεσαν για τον κ. Γκόλια και από ότι φαίνεται και για το troktiko… Γιατί εγώ στέκω ακόμα σε έναν τοίχο με κενά post-it?

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ Σωκράτη μας, πριν οκτώ χρόνια που σε παντρέψαμε είχες γεμίσει μια μεγάλη εκκλησία με φίλους και γνωστούς για να σου ευχηθούν να ζήσεις. Χθες, γέμισες πάλι εκτός από την εκκλησία και όλη την πλατεία για το τελευταίο αντίο. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από την ψυχή μας όλους, γνωστούς και άγνωστους, που συμμετέχουν στον πόνο μας για τον άδικο χαμό σου. Τα στοιχεία της ψυχής σου, η βαθειά σου πίστη, η καθαρότητα της ζωής σου και η φιλάνθρωπη καρδιά σου μας βεβαιώνουν ότι είσαι στην αγκαλιά του Θεού και αυτό είναι η μόνη μας παρηγοριά. Ευχόμαστε η θυσία σου να λειτουργήσει σαν ξυπνητήρι στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Η γυναίκα σου, οι γονείς σου και τα αδέρφια σου σαν το καλύτερο μνημόσυνο ζητούν από το Θεό να συγχωρέσει τους φονιάδες σου όπως και συ θα ήθελες.

Το σώμα έμεινε πίσω και η ψυχή προχώρησε. Λίγες μέρες αργότερα το blog έμεινε πίσω και ο χρόνος συνεχίζει να προχωρά. Με εμάς... ή χωρίς.....

Όταν η Spark δεν είναι εδώ...

2010-07-22T18:35:00.002+03:00

Καλημέρα…. Σε εσένα, σε μένα, σε εκείνους που δεν μιλώ πια, σε εκείνους από τους οποίους κρύβομαι άλλοτε από επιλογή και άλλοτε από ανάγκη.

Είμαι και εγώ μία blogger. Διάλεξα μόνη μου ένα ψευδώνυμο, μια άλλη «αλήθεια», την φορτώθηκα και προχωράω. Μεγάλωσα με τα 15 λεπτά της δημοσιότητας του Andy Warhol. Όλοι και όλα στο ξεπούλημα για αυτά τα 15 λεπτά. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος κόσμος που δεν πουλιέται μα χαρίζεται, ο κόσμος των bloggers.

Αν νοιώσω ότι έχω κάτι να πω, να μοιραστώ τότε γράφω. Ημερολόγιο, ιστορίες, μουσικές… σαν το δικό μου εισιτήριο που αφήνω στο μηχάνημα σιωπηλά, ανώνυμα, να το πάρει ο επόμενος και να συνεχίσει. Το blog μου ακόμα και χωρίς το όνομα που αναγράφει η ταυτότητά μου, έχει κάτι από μένα, το αληθινό μου και το ψεύτικο, αυτά που είμαι και αυτά που παλεύω να κρύψω. Μα δεν με νοιάζει να με βρεις έξω από την οθόνη. Είναι μια μικρή συνομωσία. Δεν ρωτάω. Δεν ρωτάς. Είμαστε η γενιά της μοναξιάς. Γνωριζόμαστε, ερωτευόμαστε, χωρίζουμε, δημιουργούμε μέσα στο διαδίκτυο.

Θες να μου επιβάλεις το όνομά μου και εγώ αρνούμαι πεισματικά. Επιμένεις να με στήνεις στον τοίχο γιατί θεωρείς πως είμαι ο μεταφορέας του καινούριου μα κάνεις λάθος. Είμαι ο φορέας του καινούριου. Δεν αλλάζω συνεχώς ονόματα, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα πόσοι διαβάζουν ή σχολιάζουν αυτά που γράφω. Είναι το δικό μου ξόδεμα, για την ψυχή μου, για όσα πιστεύω, για τα παιδικά μου όνειρα που δεν χωράνε έξω. Μη με λυπάσαι και μη με οικτίρεις για τα ορθογραφικά μου λάθη, την ανωνυμία, το ελλιπές ρεπορτάζ. Εικόνες της ζωής μου και των ονείρων μου αφήνω πίσω μου, σημάδια να βρίσκω την ψυχή μου να μην χάνομαι… και αν σταθώ τυχερή να βρω τυχαία και κάποιους σαν και εμένα.

Δεν έχω ανάγκη την αναγνώριση, τα ταξίδια στο εξωτερικό με έξοδα του δημοσίου και την κονκάρδα «blogger», τις επι πληρωμή δημοσιεύσεις ιστοριών μου σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίες με την υπογραφή μου… εγώ γράφω σιωπηλά, με μερικές δεκάδες αναγνώστες την ημέρα, εκ των οποίων οι περισσότεροι προτιμούν να σχολιάζουν ποτέ. Δεν χρειάζεται. Έχουμε μάθει να καταλαβαινόμαστε στις σιωπές μας. Το ωραιότερο σχόλιο στο blog μου το έγραψε κάποιος που δεν εμφανίστηκε ποτέ δεύτερη φορά «Βγαίνω τώρα για να πω στον δικό μου άνθρωπο πόσο τον αγαπώ». Συνειδητά έχουμε επιλέξει έναν άλλο δρόμο, συνοδοιπόροι σε έναν κόσμο που ξέμαθε να αγαπά και να σέβεται.

Δεν απολογούμαι για τα blogs. Δεν απολογείσαι για κάτι που είσαι αλλά στέκεσαι στο πλάι του γείτονά σου. Δεν έχει σημασία η χιλιομετρική απόσταση. «Όσο πιο κοντά βρίσκονται οι στέγες των σπιτιών, τόσο πιο μακριά βρίσκονται οι καρδιές των ανθρώπων» είχε πει κάποτε ο Αντώνης Σαμαράκης. Όσο μακριά και αν βρίσκονται οι υπολογιστές τόσο κοντά βρίσκονται οι ψυχές των ανθρώπων που δημιουργούν, ονειρεύονται, κάνουν την δική τους αντίσταση σε έναν ψηφιακό κόσμο που κάποιοι παλεύουν να υποτάξουν.

Μεγάλωσα ως ένα υπερπροστατευμένο παιδί που έτρεχε να προλάβει το ένα φροντιστήριο μετά το άλλο. Να μάθω όσα μπορώ περισσότερα, να έχω εφόδια, να σπουδάσω, να δικαιώσω τα όνειρα κάποιων. Σπούδασα… και μετά σπούδασα και άλλο και μετά έπιασα δουλειά. Και συνέχισα να σπουδάζω να γίνω κάτι ακόμα, να γίνω κάτι καλύτερο από τον γείτονα στην τελική…. Και όσα χρόνια και αν διαβάζω, όσες ώρες και αν δουλεύω για σένα, που φωνάζεις για την ανωνυμία μου… συνεχίζω να είμαι ανώνυμη. Δεν ρωτάς το όνομά μου παρά μόνο αν είναι να με καταγγείλεις γιατί το μάτι σου έχει αγριέψει και δαγκώνεις το χέρι, που δεν σε νοιάζει να γλύψεις. Λίγο υποκριτικό λοιπόν να νοιάζεσαι για το όνομά μου εδώ ε; Αφού έτσι και αλλιώς τα συμφωνήσαμε. Δεν σε αποκαλώ με το όνομά σου, δεν προσπαθείς καν να μάθεις το δικό μου.

Και έχω δει και έχω ζήσει πολλά, πολύ περισσότερα από όσα χωράνε σε μία ταυτότητα ή μία ημερομηνία γέννησης. Και έμαθα να σφίγγω τα δόντια και να σωπαίνω για να μπορώ να προχωρώ. Να σωπαίνω εκεί έξω και να μιλώ εδώ μέσα. Δεν παίρνω spray να γράψω στους τοίχους, δεν υποχρεώνω κανέναν να με διαβάσει. Δεν γεμίζω φειγ βολάν την καθημερινότητά σου, δεν με πληρώνεις για να φλυαρώ. Επιλέγεις να έρθεις και να διαβάσεις και αν το θες να προσθέσεις το δικό σου σχόλιο.

Αν δεν είμαι τίποτα για σένα, απλά δεν έρχεσαι…. και αν κάτι μέσα μου είναι αληθινό, εγώ συνεχίζω να γράφω σε ένα άδειο από αναγνώστες blog.

Είμαι μία blogger και πιθανώς να είσαι και εσύ και εγώ να μην το ξέρω αλλά να διαβάζω τα κείμενά σου. Γιατί δεν με νοιάζει η επίφαση, με νοιάζει η ουσία. Σε μια κοινωνία που λοβοτομείται συστηματικά εγώ πρόλαβα να διαβάσω, να μιλήσω, να ακούσω, να μάθω. Σε μία χώρα που η υγεία και η παιδεία δια στόματος πολιτείας από δικαιώματα και αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύσιμα μεγέθη και διαχειρίζονται ως τέτοια, εγώ επιλέγω την δική μου αντίσταση. Δεν δέχομαι ότι «η χώρα πλέον χρειάζεται ανειδίκευτους εργάτες μόνο και ανάλογη θα είναι και η παιδεία». Αρνούμαι μια υγεία που όποιος έχει να πληρώσει επιβιώνει και απολαμβάνει…

Δεν πιστεύω σε κόμματα χωρίς να είμαι ζώον α-πολιτικόν. Ο θείος Αριστοτέλης αν ζούσε, ίσως να με έλεγε ζώον @-πολιτικόν… ίσως πάλι σκέτο ζώον.

Είμαι μία γυναίκα που έχει βιαστεί και όταν μίλησε δεν την πίστεψε κανείς, της είπαν εσύ φταις. Τα ήθελε ο κώλος σου. Και με την δολοφονία οι μνήμες αυτές ξαναξύπνησαν. Και ας μην μιλάμε για εγκλήματα του ποινικού κώδικα αλλά για πολιτικά εγκλήματα. Κούνεβα, Γρηγορόπουλος, Marfin, Γκιόλιας…. Η Δημοκρατία βιάζεται ξανά και ξανά και εμείς χωριζόμαστε… οι από εδώ, οι από εκεί… εμείς… οι άλλοι.

Βρέθηκα σε μέρος που δεν έχουν τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο. Και μου μιλήσαν εκεί για τον κ. Γκιόλια. Και επέστρεψα και είδα τις διηγήσεις των συνεργατών. Ο κόσμος μιλάει για αυτό και έξω από το νετ και ας μην είναι στις ειδήσεις, και ας μην υπάρχει «προκήρυξη». Διάβασα ασχήμιες που με πόνεσαν και ας μην τον ήξερα. Δώσε εξουσία και χρήμα στον άνθρωπο και θα δεις ποιος είναι….

Είμαι μία blogger και νοιώθω πως οι σφαίρες αυτές σημάδευαν και σημαδεύουν και εμένα. Για να μάθω να σωπαίνω και εδώ, να υποταχθώ σε έναν κόσμο που το «νόμιμο» είναι και «ηθικό», σε έναν κόσμο χωρίς Θεό, που όλα επιτρέπονται….

Είμαστε σε καιρό ειρήνης, σε μία ευνομούμενη πολιτεία, με αιρετούς –δημοκρατικά- εκπροσώπους… Τότε γιατί τόσα πολιτικά εγκλήματα; Γιατί νοιώθω σαν να ζω σε στρατοκρατούμενη κοινωνία της Νότιας Αμερικής;

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Θέλω να πιστεύω ότι είναι κάπου καλύτερα τώρα και οι δικοί του άνθρωποι θα βρουν την παρηγοριά και την δύναμη που χρειάζεται να προχωρήσουν. Πριν κάποια χρόνια ήταν η Αμαλία… τώρα είναι ο κ. Γκιόλιας… Τα blogs δεν έχουν απλά δύναμη αλλά και ιστορία… και είναι γραμμένη σε πρώτο ενικό… χωρίς παρεμβάσεις… παρά μόνο για την τελευταία τελευταία. Είτε στέκεται μόνη… Είτε με 16 άλλες στην σειρά.

Ένα τελευταίο τραγούδι για το δρόμο…

3rd London Greek Film Festival, 8-14 November 2010 SUBMISSIONS Closing Day: 20 July 2010

2010-07-15T00:43:00.000+03:00

SUBMISSIONS
Closing Day: 20 July 2010 (postmarked)

We accept films, videos and screenplays from:

Greek producers, directors, film/video artists and writers from all over the world (Greek-Cypriot, and Greek origin artists from Greek Diaspora included) – there is no specific topic that the film should be based... or

International producers, directors, film/video artists and writers from all over the world, that exhibit Greek historical or cultural themes or they use the Greek language, or whose works are produced in Greece. Also: international producers, directors, film/video artists and writers, who have an interest in Greece, Greek heritage and contemporary Greek related themes.

                 Three simple steps to              submit your work

1. Download the submission form

2. Pay the submission fee via PayPal and print receipt

3. Send us your work, the submission form and the receipt

                 SUBMIT YOUR FILM

6 categories: fiction feature film, documentary, short film (student short included), animation, video art, experimental film

Please, read the submission guidelines first.

1. Download the submission form

2. Please pay the submission fee and print receipt

3. Send your work, the submission form and the receipt to

(regular post please; not registered packs, courier or special delivery):

London Greek Film Festival

39 Winkfield Road

Wood Green

London N22 5RP

                 SUBMIT YOUR     SCREENPLAY

2 categories: fiction feature, short

(we accept scripts in Greek or English language or both Greek and English versions)

Please, read the submission guidelines first.

1. Download the submission form

2. Please pay the submission fee and print receipt

3. Send your work, the submission form and the receipt to

(regular post please; not registered packs, courier or special delivery):

London Greek Film Festival

39 Winkfield Road

Wood Green

London N22 5RP

Email: submissions [at] londongreekfilmfestival.com

*please replace [at] with @ symbol to send email

Περιμένοντας τα φώτα να σβήσουν…

2010-06-12T20:28:00.000+03:00

Θα με πάρεις μια βόλτα να μου δείξεις την πόλη;
Όταν θα κοιμούνται όλοι… και θα ξενυχτάμε μόνοι…
2 φρουροί στην Αλεξάνδρας… 1 γυναίκα και 1 άντρας….

Θες να σου μιλήσω για θέατρο; Θες να κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο; Τότε που ο μώλος δεν είχε κάγκελα παρά μόνο χαλίκι και μεταλλικές καρέκλες με πολύχρωμο πλαστικό κορδόνι. Τότε γινόταν παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης…. Καζάκος και Καρέζη… και όλο το τότε Εθνικό Θέατρο σε παραστάσεις που δεν αναβίωσαν καθώς το θέατρο χρόνια τώρα σωπαίνει ανάμεσα σε έργα αναστήλωσης και διαμάχες με τους κατοίκους που απαιτούν την απελευθέρωση των όρων δόμησης στην περιοχή.

Κάποτε υπήρχε και το θέατρο στο Παλλάδιο. Ένα θέατρο μου φαινόταν τεράστιο χρόνια πριν. Με τις κόκκινες καρέκλες που ξέφτιζαν μέσα στα χρόνια αλλά με τις παραστάσεις που ερχόταν σαν μέρες γιορτινές στην μικρή μας πόλη. Θυμάμαι τις ετοιμασίες. Τα όμορφα φορέματα με τους δαντελένιους γιακάδες, τις κάλτσες μέχρι το γόνατο και τα ανατομικά παπούτσια, ίδια καθώς μεγαλώναμε. «Μάνα, μητέρα, μαμά» Η Ντίνα Κώνστα, η Βουγιουκλακη σαν βασίλισσα Αμαλία…. Έργα που περνούσαν και χάνονταν καθώς τα φώτα άναβαν και πάλι, το χειροκρότημα σταματούσε και ο κόσμος έτρεχε για ένα αυτόγραφο ή έβγαινε σιωπηλός στους δρόμους… Η «χαρτοπαίχτρα» και άλλα πολλά-πολλά έργα. Περισσότερα από όσα μπορώ να θυμηθώ δεκαετίες μετά… Και τα χρόνια προχωρούσαν αμείλικτα. Οι ξύλινες καρέκλες πάλιωναν, η λάμψη ξεθώριαζε, το τεράστιο θέατρο παραχωρούνταν για εκδηλώσεις και συναυλίες. Εκεί που στεκόμουν με τις κοτσίδες χωρίς να φτάνουν τα πόδια μου στο πάτωμα, αντίκρισα φοιτητές να στέκονται όρθιοι χοροπηδώντας στα καθίσματα. Σαν να μου κάρφωσε κάποιος μαχαίρι κατάστηθα. Λίγο αργότερα μετά τις τελευταίες επιθεωρήσεις με τις κακόγουστες αφίσες, το θέατρο έκλεισε και κινέζικα ρούχα του κιλού και τα κόκκινα φαναράκια παρατάχθηκαν στην είσοδο.
Από τότε αποφεύγω να περνώ από αυτόν τον δρόμο και αν αναγκαστώ δεν κοιτάω ποτέ προς τη μεριά του ξεπεσμένου θεάτρου. Δεν έχω τίποτα με τους μετανάστες αλλά με την ευκολία, τις εκπτώσεις που κάνουμε… στην αισθητική, στην ηθική, στην ζωή μας γενικότερα… Και αυτό το θέατρο μου το θυμίζει… κραυγάζοντας μέσα στη σιωπή, ξεπεσμένο σε μια φτήνια που δεν είναι δική του.
«Καλά έκανα και σε πήγαινα σε τόσες παραστάσεις; Από τόσο μικρή; Πόσα θυμάσαι άραγε τώρα; Αυτό το θυμάσαι; Την Βουγιουκλάκη; Την Καρέζη; Την Κώνστα;…» Άλλα τα θυμάμαι, άλλα όχι… Άλλα με τους δικούς μου, άλλα με άλλα παιδιά καθώς δεν υπήρχαν χρήματα για εισιτήρια για όλους, άλλα με το σχολείο, άλλα μόνη μεγαλώνοντας.

Το Δημοτικό Θέατρο… «καληνύχτα Μαργαρίτα» Ακόμα θυμάμαι τις καληνύχτες στο τέλος… «Το φιόρο του Λεβάντε» με γεμάτες τις θέσεις σε κάθε παράσταση… «Ο Ματωμένος γάμος» με εξαιρετικά σκηνικά και μουσική… Και η παράσταση «δεσποινίς ετών 39» που παρακολούθησα στις 14 Φλεβάρη κάποιου σωτήριου έτους σε ένα θέατρο κατάμεστο από γυναίκες και παιδιά.
Το Δημοτικό Θέατρο μετακόμισε και αυτό από το Καμπέρειο στο μώλο και το παλιό θέατρο έμεινε μόνο του να φιλοξενεί περιστασιακά παραστάσεις…

Ανάμεσα σε όλα αυτά ερασιτεχνικές ομάδες παρουσίαζαν και παρουσιάζουν τις παραστάσεις τους είτε στο πολυθέαμα είτε στο υπόγειο θεατράκι που στέγαζε παλιά τη Θ.Ε.Η. Ομάδες που κάνουν θέατρο με την αυθεντικότητα του ερασιτέχνη που κάνει κάτι απλά γιατί το θέλει πολύ. Πηγαίνοντας ξανά και ξανά στις παραστάσεις των «Αθεράπευτων» βρέθηκα αρκετές φορές να περιμένω στο τέλος μήπως δεν έρθει κάποιος και να πάρω την θέση του (Αρνούμαι πεισματικά να κάνω κρατήσεις… προς το παρόν). Πάντα βρίσκω στο τέλος αλλά τις περισσότερες φορές η θέση είναι 1 και έτσι κρατώ τον πιτσιρίκο αγκαλιά. Παρά το γεγονός ότι έχω επιμείνει να πληρώσω το συμβολικό αντίτιμο του εισιτηρίου εις διπλούν, ουδέποτε το έχουν δεχτεί παρά το γεγονός ότι με τα εισιτήρια προσπαθούν να καλύψουν τα έξοδα των παραστάσεων. Ομάδα που έχει ανεβάσει εξαιρετικές παραστάσεις και όχι μόνο αγκαλιάζει τους μικρούς θεατές αλλά επιπλέον έχει βοηθήσει στο ανέβασμα σχολικών θεατρικών παραστάσεων όπως πχ ο «Οδυσσεβαχ» που φιλοξενήθηκε στο θέατρό τους.
Και ο μικρός εξοστρακισμένος του θεάτρου η «ΘΕ.Σ.Π.Ι.» Όταν το Πανεπιστήμιο βρισκόταν στην Δόμπολη (εκεί που φιλοξενείται η εφορία σήμερα) η ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρέμενε άστεγη για πολλά χρόνια. Με την μεταφορά του πανεπιστημίου στην Δουρούτη και χάρη σε ένα πρόγραμμα της Ευρωπαικής Ένωσης η ΘΕ.Σ.Π.Ι. απέκτησε το δικό της θέατρο.
Εσωστρεφής για πολλά χρόνια, έδωσε χώρο και χρόνο για πειραματισμούς, άλλοτε επιτυχείς και άλλοτε ανεπιτυχείς. Απολάμβανε τις επιτυχίες της και πλήρωνε τα λάθη της με τις άδειες κερκίδες στις παραστάσεις. Κάποια από τα μέλη της ασχολήθηκαν επαγγελματικά με το θέατρο, κάποια άλλα όχι. Κάθε γενιά προσπαθούσε να αφήσει μια παρακαταθήκη πίσω της και η επόμενη γενιά κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να απαλλαγεί από αυτή. Με τον τρόπο αυτόν η ΘΕ.Σ.Π.Ι. έμοιαζε να αναγεννιέται τακτικά από τις στάχτες της και να επαναλαμβάνει με μαθηματική ακρίβεια τα σφάλματα των προηγούμενων γενεών.
Και τα χρόνια περνούν και η ΘΕ.Σ.Π.Ι. προχωρά και αυτή σε μια πόλη που αν και δεν φαίνεται με τεράστιες αφίσες και λαμπερά θέατρα, αγαπά και στηρίζει το θέατρο. Στάθηκα πριν χρόνια τόσο σε άδειες όσο και σε γεμάτες ξύλινες κερκίδες, με ελάχιστους θεατές εκτός πανεπιστημιακής κοινότητας. Χρόνια μετά είδα στις παραστάσεις του φεστιβάλ άτομα των άλλων ομάδων, να έρχονται και να παρακολουθούν συστηματικά τις παραστάσεις, να σχολιάζουν, να συγκρίνουν, να επιχειρηματολογούν, να συζητούν στα φουαγιέ για το θέατρο.
Τα Γιάννενα είναι μία μικρή σχετικά πόλη. Δεν έχει βιομηχανίες κοντά, ούτε αγροτικές εκτάσεις. (Θα έλεγα τώρα κάτι για την κτηνοτροφία αλλά το αφήνω στην Δωδώνη και την κακοδιαχείρισή της). Ο τουρισμός της – ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση- τείνει στο μηδέν ( ας είναι καλά οι πενθήμερες εκδρομές και οι εκδρομές των ΚΑΠΗ με τις οποίες προσπαθούν να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα) κάνοντας τους φοιτητές αλλά και γενικότερα την παιδεία το κυριότερο οικονομικό πόρο της περιοχής. Χιλιάδες φοιτητές γεμίζουν τα σπίτια, τα bars, τα εστιατόρια ενώ τα ιδιωτικά σχολεία αυξάνουν χρόνο με τον χρόνο παράλληλα με τα φροντιστήρια της παραπαιδείας.
Εδώ δεν έχει τα πλούτη άλλων περιοχών (τουλάχιστον όχι φανερά). Μέσα στην ιστορία ετών υπάρχει μια ιδιότυπη αισθητική καθώς δεν έχουμε καταφέρει να τσιμεντώσουμε τα πάντα… τουλάχιστον όχι ακόμα. Η ίδια η πόλη φαίνεται να το παλεύει…. Με τον ίδιο τρόπο που καταφέρνει να επιβιώνει το θέατρο μέσα στις δεκαετίες που περνούν.
Μπορεί να μην υπάρχει πια το φεστιβάλ θεάτρου στο θέατρο της Δωδώνης, να μην έρχονται τα μεγάλα ονόματα –ίσως και να μην υπάρχουν πια «μεγάλα» ονόματα-, να μην ακούγεται Χατζηδάκης στην μουσική επιμέλεια των παραστάσεων αλλά τα φεστιβάλ συνεχίζονται (όπως πχ το πανελλήνιο φεστιβάλ φοιτητικού θεάτρου που φιλοξενήθηκε στην πόλη πρόσφατα) στο θέατρο της ΘΕ.Σ.Π.Ι. και το εγκαταλελειμμένο πλέον Καμπέρειο.
Πριν από χρόνια μία γνωστή -εκ τηλεοράσεως- ηθοποιός, που είχε κατορθώσει να κάνει επιτυχημένες –οικονομικά- παραγωγές παιδικού θεάτρου, έφερε την παράσταση και στην πόλη μας. Το τσιμπημένο εισιτήριο (βασικό θέμα για 1 οικογένεια, που τα έξοδα πολλαπλασιάζονται) απέτρεψε τον κόσμο από το να γεμίσει το θέατρο. Την επομένη η εν λόγω κυρία εξοργισμένη έδινε συνέντευξη στα τοπικά κανάλια εξαπολύοντας τα μύρια όσα ενάντια των «αμόρφωτων» κατοίκων, που λόγω τσιφουτιάς είναι καταδικασμένοι στην αμάθειά τους και τον πολιτιστικό αποκλεισμό. Η κυρία δεν ξανακούστηκε έκτοτε στα μέρη μας και δεν νομίζω να έλειψε και σε κανέναν…. Παρόμοιες συμπεριφορές –σε ερασιτεχνικό ή επαγγελματικό επίπεδο- ξαναπαρουσιάστηκαν και ξεχάστηκαν το ίδιο γρήγορα με τις παραστάσεις τους….
Φλυαρώ με αφορμή το θέατρο… πριν ακόμα μία παράσταση… Στο υπαίθριο θέατρο της Ε.Η.Μ. για όσο ακόμα φιλοξενεί παραστάσεις…. Το θέατρο προχωρά πάντα… με εμάς ή χωρίς… Με γεμάτες κερκίδες και δυνατά χειροκροτήματα ή χωρίς θεατές με ανύπαρκτα σκηνικά και ρούχα δανεικά.
Δεν ξέρω τι θα πει «καλό» ή «κακό» θέατρο. Διαφωνούσα συχνά πάνω σε αυτό. Έχω δει ερασιτεχνικές παραστάσεις όπου έχω υποκλιθεί στο αποτέλεσμα και επαγγελματικές που έβριζα μέσα μου βουλιάζοντας στην θέση μου για τα λεφτά που «πέταξα». Και όσο και αν φανεί αντιθεατρικό πιστεύω ότι το θέατρο το χρειάζεται το κοινό του για να αναπνέει. Δεν πίστευα ποτέ σε «κλειστές παραστάσεις», σε θέατρο που γίνεται μόνο και μόνο για τον πειραματισμό. Το θέατρο είναι το μήνυμα που αποστέλλεται σε κάποιον. Είναι μια ερωτική πράξη… που θα ’πρεπε να αφορά και κάποιον άλλον εκτός του πρωταγωνιστή…

Σκόρπιες σκέψεις, σκόρπιες εικόνες….

Βλέποντας, διαβάζοντας, παρατηρώντας μαθαίνεις να παρατηρείς τις ατέλειες στους ρόλους που πλάθουν οι ηθοποιοί. Τις μικρές αταίριαστες λεπτομέρειες που προδίδουν το ψέμα… Και είναι αυτή η παρατήρηση, που στη δουλειά με έχει βοηθήσει εκεί που ούτε η μελέτη, ούτε οι τεχνικές δεξιότητες κατάφεραν να βοηθήσουν…
Γιατί όλοι μας λέμε ψέματα… και όλοι μας ξεχνάμε ότι αυτό φαίνεται…

Αλλά είναι καλοκαίρι εδώ…. Και πάντα το καλοκαίρι βγάζουμε τα ψέματά μας έξω… περιοδεία… Καληνύχτα σας

Πιλοτικό πρόγραμμα χρήσης χώρων του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου Φαλήρου (Τae Kwon Do) για πρόβες θεατρικών ομάδων

2010-06-06T11:19:00.000+03:00

Ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος σε μια προσπάθεια στήριξης των άστεγων ομάδων θεάτρου εισάγει μια νέα μορφή εναλλακτικής «επιχορήγησης».

Οι άστεγες ομάδες, θα έχουν τη δυνατότητα από 14 Ιουνίου ως 15 Οκτωβρίου, να χρησιμοποιούν αίθουσες του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου Φαλήρου (Τae Kwon Do) προκειμένου να πραγματοποιούν τις πρόβες τους. Εξαιρούνται οι μέρες κατά τις οποίες υπάρχουν ήδη προγραμματισμένες εκδηλώσεις στους χώρους αυτούς.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα πιλοτικό, που υπηρετεί την επιλογή του ΥΠΠΟΤ να ανοίξει τα Ολυμπιακά Ακίνητα στους πολίτες, αλλά και να στηρίξει ποικιλοτρόπως (πέραν της χρηματοδότησης) τους καλλιτέχνες.

Σε αυτή την δύσκολη οικονομική περίοδο που διανύουμε, είναι ζωτικής σημασίας να συνεχίζουμε να στηρίζουμε την τέχνη με κάθε δυνατό τρόπο και μέσο, εισάγοντας νέους τρόπους στήριξης και ανάδειξης της δημιουργίας σε όλες τις εκφάνσεις της.
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τη Διεύθυνση Θεάτρου και Χορού του ΥΠΠΟΤ, στο τηλέφωνο 210 8201737.

Η ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρουσιάζει το θεατρικό έργο "Βρίζοντας Το Κοινό" του Peter Handke.

2010-06-04T22:03:00.006+03:00

Την Κυριακή 30/5/2010 ηΘΕ.Σ.Π.Ι. (Θεατρική Συντροφιά Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) παρουσίασε στο Θέατρο της ΘΕΣΠΙ, στο ισόγειο των φοιτητικών κατοικιών του Πανεπιστημίου (Δουρούτη) το έργο "Βρίζοντας το κοινό" του συγγραφέα: Peter Handke στα πλαίσια του 7ου Πανελλήνιου Φεστιβάλ Φοιτητικού Θεάτρου που φιλοξενήθηκε στα Ιωάννινα. Η ΘΕ.Σ.Π.Ι. συνέχισε την παρουσίαση του έργου και μετά την λήξη του φεστιβάλ. Αντιγράφοντας από το πρόγραμμα της παράστασης...

"Η Θεατρική Συντροφιά του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, παρουσιάζει το θεατρικό έργο "Βρίζοντας Το Κοινό" του Peter Handke.

Δευτέρα 31 Μαΐου - Τετάρτη 2 Ιουνίου
9 μ.μ. στο Θέατρο της ΘΕ.Σ.Π.Ι.

Υπόθεση; Έκπληξη!!!

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Ανθή Σιατή
Κική Οικονομίκου
Γιώτα Γρηγοριάδου
Χριστίνα Ματζούκα
Εύη Χριστοδούλου
Πολύδωρος Μπένος
Σίσσυ Σιώζου
Λαέρτης Βάσο
Ευτυχία Αρματά
Επιστήμη Νατσούδη
Ελίζα Βιέννα

Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Δουκάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κων/νος Σιφάκης
Σκηνογραφία: Μιχαήλ Δουκάκης

Εσείς, θα 'ρθείτε να σας "βρίσουμε";;"

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

Να θυμάσαι. Σ' αγαπώ.

Ακροάσεις Ηθοποιών

Διαγωνισμός Παραμυθού (Λήξη 31/01/2012)

Art de la table.

Η Κυρία Μιχαλού (Παραμύθι Συγγραφέας Πέρσα Τσονάτου)

‎Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα δάσος σκοτεινό και κρύο, έμενε μια τεράστια χοντρή κυρία που την λέγανε Μιχαλού!

Η κυρία Μιχαλού ήταν πολύ πλούσια! Τόσο που τα λεφτά της έφταναν ν' αγοράσει όλο τον κόσμο! Αλλά δεν είχε μόνο λεφτά...είχε και άλλα!

Ζητούσαν τα πιο περίεργα πράγματα από την κυρία Μιχαλού κι εκείνη με ένα περίεργο δικό της τρόπο τα έβρισκε πάντα και τα δάνειζε!

Έβαζε τα τεράστια χέρια της μέσα στις πελώριες καρώ τσέπες της και έβγαζε ότι ζητούσε ο καθένας!Δεν έλεγε ποτέ όχι!Κι αν ξαναπήγαινες σου ξανάδινε πάλι!

O μικρός Φυρίκης της κ. Πέρσας Τσονάτου (Παραμύθι 1ο Μέρος)

Ανακοίνωση συνεργασίας ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΩΝ και ΣΚΑΙ.

ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ Η πρώτη 3 screen τηλεοπτική παραγωγή που ανατρέπει τα δεδομένα

Επτά κλειδιά. Interactive τηλεοπτική σειρά και παιχνίδι εναλλακτικής πραγματικότητας. (The Game)

Αποκλειστικό. ΣΚΑΙ - Three Screen Σειρά

Πέρσα Τσονάτου... Σκέψεις...

Aπόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα

7 Κλειδιά. Το 1ο κλειδί ΙΙ

7 Κλειδιά. Το 1ο κλειδί

Τίτλοι Τέλους για Σωκράτη Γκιόλια / Troktiko

Ο –επίσης- γείτονας Χρ. Χωμενίδης με το κείμενό του Αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι

Δεν ξέρω… Περίμενα να δω… να ακούσω… και να ‘μια με μια μπύρα, δίχως τσιγάρα… να χαζεύω έναν εικονικό τοίχο…

Όλοι βάλθηκαν να μιλούν για τα blogs

Πόσοι αλήθεια ξέρουν τι είναι Blog; Και πόσοι βολεύονται να τα κατηγορούν… είτε με την δέουσα σοβαροφάνεια… είτε όχι

Όταν η Spark δεν είναι εδώ...

3rd London Greek Film Festival, 8-14 November 2010 SUBMISSIONS Closing Day: 20 July 2010

Περιμένοντας τα φώτα να σβήσουν…

Πιλοτικό πρόγραμμα χρήσης χώρων του Ολυμπιακού Κλειστού Γυμναστηρίου Φαλήρου (Τae Kwon Do) για πρόβες θεατρικών ομάδων

Η ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρουσιάζει το θεατρικό έργο "Βρίζοντας Το Κοινό" του Peter Handke.

Έβαζε τα τεράστια χέρια της μέσα στις πελώριες καρώ τσέπες της και έβγαζε ότι ζητούσε ο καθένας!
Δεν έλεγε ποτέ όχι!
Κι αν ξαναπήγαινες σου ξανάδινε πάλι!