Σκέφτομαι…..

Σκέφτομαι να βγάλω για καφέ το κινητό μου…. Και αν θέλω και άλλους να πάρω και το laptop. Κανείς δεν είναι εδώ. Μόνο αυτά έχω να με συνδέουν μαζί τους. Όταν υπάρχει χρόνος, όταν υπάρχει ανάγκη…. Όταν υπάρχει λόγος.

Σκέφτομαι και τα μάτια μου κλείνουν από την κούραση και τα κεφάλι μου πονά. Δεν θέλω να υπάρχει λόγος… Συναίσθημα θέλω… και ψιθυριστά… χρόνο…

Κατά συνθήκην ψεύδη...

Και αν σου έκαναν ένα δώρο τι θα έλεγες; Να το δω πρώτα και αν δεν μ΄ αρέσει παρ΄ το πίσω; Ή φέρε μου ένα άλλο; Με φιόγκους και κορδέλες φαντεζί;

Χώρο και χρόνο θέλω…. Πώς να στο δώσει ο άνθρωπος αυτό; Πώς να ζητήσεις; Με τι χέρια να κρατήσεις που όλα φεύγουν και χάνονται μέσα στο χρόνο…

Ιστορίες… καθημερινά καταγράφω ιστορίες ανθρώπων. Παίρνω συνεντεύξεις και ρωτάω αδιάκοπα. Σημειώνω απαντήσεις, τις καταχωρώ, σημειώνω αύξοντα αριθμό και τις παρατάσσω ετοιμοπόλεμες. Φτιάχνω προγράμματα δικά μου, άλλων.


… Ι ‘m broken… fix me….
So I fix them…and what about me?

Υψώνω τείχη ξανά… απέναντι στους ανθρώπους, απέναντι στον χρόνο. Μου λένε να είμαι ρεαλίστρια. Δεν θέλω. Όχι τώρα. Όχι ξανά. Όχι για εκείνους που αγαπώ. Όχι όσο δίνω ακόμα ευκαιρίες. Σε έναν τοίχο χτυπώ ξανά και ξανά ζητώντας χρόνο. Δώσε μας χρόνο. Δεν μπορώ. Δεν θέλω να καταλάβω. Στατιστικά παίζουν μπιριμπίτσα μπροστά μου σαρκάζοντας. Μα δεν μιλάμε για αριθμούς, μιλάμε για ανθρώπους. Ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ. Δεν μπορώ να τους παρατάξω με τους υπόλοιπους, δεν μπορώ να τους καταχωρήσω, να βάλω αριθμούς…. Μην μου το ζητάτε. Δεν θέλω να διαλέγω τα ίδια ονόματα σε άλλα πρόσωπα ξανά, δεν θέλω να εξηγώ. Δεν θέλω άλλα ονόματα. Τα δικά μου θέλω. Μην μου τα σβήνετε. Μου πήρε χρόνια να τα βρω. Δεν θέλω να τα παρατήσω. Δεν θέλω να μου λέτε πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν θέλω να γίνω σοφότερη. Με έκαναν τα βιβλία. Μου φτάνει. Φτάνει… γενικώς… και ειδικώς.
Με τα χρόνια υποτίθεται θα ήταν πιο εύκολο. Ξεγελάμε τους εαυτούς μας λέγοντας πως γίνεται… και ανάβουμε τσιγάρο. Μα ποτέ δεν γίνεται. Κατά συνθήκην ψεύδη στοιβαγμένα χρονολογικά. Και η ζωή να μας διαλέγει μέσα στον χρόνο. Εικόνες, λέξεις σε ένα κολλάζ σκουληκότρυπα.

Μ¨ αγαπά… δεν μ¨ αγαπά…. Μ¨ αγαπά… Μ¨ αγαπά και περισσεύει και ένα! Ποιος αποφασίζει ποιος περισσεύει και ποιος όχι; Πριν λίγο καιρό μου κλήρωσε ένας αριθμός… Μου είπαν 2… Κοίταξα το χαρτί και είδα 3… Άσχημος αριθμός το 3… Και τράβηξε και κάποιος γνωστός μου και μου είπε … κοίτα, δεν το διαβάζω καλά… και είδα μείον… σκέτο… και μου λέει συμπλήρωσέ το… τι να βάλω στο μείον; Αρνούμαι… θέλω το μείον να γίνει συν… μα δεν μπορώ να το κάνω… παρά τα βιβλία μου… και είμαι με το μείον στο χέρι να βάζω αριθμούς και δεν μου αρέσει κανείς. Και τότε το βάζω στα πόδια.

Ξένοι προσπαθούν να βοηθήσουν. Μα δεν μπορούν. Σαν να μην είμαι εδώ. Με ένα διαγώνισμα στο χέρι… με μια κόλλα λευκή. Αρνούμαι να συμπληρώσω τις σωστές απαντήσεις. Τις ξέρω. Αλλά δεν θέλω. Μηδενίστε με. Αρνούμαι να παίξω αυτό το παιχνίδι. Το ξέρω πού θα τελειώσει. Με δίδαξαν καλά. Και έρχονται άλλοι να με βοηθήσουν και συμπληρώνουν την κόλλα μου γιατί σε λίγο τελειώνει ο χρόνος. Αφήστε την κάτω! Δεν θέλω να βλέπω νούμερα. Δεν θέλω τα σωστά και τα δέοντα. Τα άπρεπα θέλω. Να κλέψω τον χρόνο θέλω και μαζί μου να κλέψουν και άλλοι. Με σημαδεμένη τράπουλα παίζουμε πάντα. Η μπάνκα πάντα κερδίζει μέχρι να μας σηκώσουν από το τραπέζι, μέχρι να μην μας μείνει τίποτε άλλο να ποντάρουμε.

Δεν θέλω να είμαι εδώ. Δεν θέλω να μιλώ… να περιμένω… Δεν θέλω και όμως στέκομαι… απέναντι σε ότι θα έπρεπε να με δυναμώσει, να με κάνει καλύτερο άνθρωπο…. Μα με μικραίνει, με εκμηδενίζει καθώς ο χώρος και ο χρόνος μικραίνουν, γίνονται 1 κουκίδα στάχτης που πετώ με το γεμάτο τασάκι μου. Και μαζί μ¨αυτό πετώ και εμένα… αλλά ανάβω ξανά στο επόμενο τσιγάρο ερήμην μου. Και περπατώ με τα χέρια στις τσέπες… το μαθα πια… να κρύβω τα χέρια μου… να μην τα βλέπουν.

Spark in the dark

            Μέρες και νύχτες γυρνώ… και όμως τελευταία σαν κάτι να έχει αλλάξει. Σαν να μην μπορώ να κάνω βήμα. Σαν να μην έκανα ποτέ. Καλά νέα. Άσχημα νέα. Όλα ένας ανεμοστρόβιλος στο κεφάλι μου με ένα τηλέφωνο στο χέρι, πίσω από 1 οθόνη, με σφραγίδες και χαρτιά. Τις τελευταίες μέρες τυχαίνει και εκτελώ και χρέη τηλεφωνήτριας. Δεν αναγνωρίζουν την φωνή μου στο τηλέφωνο…. Δεν την αναγνωρίζω ούτε και εγώ.

            Κατά έναν περίεργο τρόπο νοιώθω να φεύγουν όλα, μέχρι να μείνει μόνο ό,τι έχει σημασία, ό,τι είναι αληθινό. Μήνες τώρα ταλανίζομαι ανάμεσα στο «θέλω» και στο «πρέπει». Είναι τελείως διαφορετικό το να διαβάζεις βιβλία φιλοσοφίας από το να εφαρμόζεις τα πιστεύω σου. Έχω υψώσει τα πιστεύω όμοια με σημαίες, τα έχω υποστείλει, τα έχω κάψει, τα έχω υψώσει ξανά. Μη με ρωτήσεις δεν ξέρω τι είναι το πιο δύσκολο. Να τα τιμάς ή να τα υπερβαίνεις και να το πληρώνεις. Γιατί όλα και όλοι έχουμε την τιμή μας. Και όλα εξοφλούνται…. Τοις μετρητοίς… ή της ψυχής.

            Μεγαλώνω. Δεν με πειράζει που ασχημαίνω, που παχαίνω, που χρειάζομαι κομμωτήριο για να είμαι υποφερτή… προσπαθώ να συνηθίσω την ιδέα ότι έχω πρόβλημα κινητικότητας. Με πειράζει που δεν ησυχάζω, που τα πάθη μου μεγαλώνουν και αυτά, που όπως πριονίζουν τα τακούνια μου, πριονίζω και εγώ το είναι μου. Να δείξω λίγο πιο κάτω από αυτό που είμαι, από αυτά που ξέρω, από αυτά που έχω ανάγκη… Έχει τύχει στη δουλειά και υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Έτυχε και έδωσα τη λύση εκεί που δεν ήξερε κανείς… ξανά και ξανά… ενώ τους έχω πει.. αν το ξαναδείτε φωνάξτε με, να ‘ρθω να βοηθήσω… και δεν φωνάζουν όσοι ξέρουν… και όσοι δεν ξέρουν με κοιτάν έκπληκτοι και λενε «Α το ξέρεις!... και βέβαια το ξέρω» Πίσω από φακέλους, τηλέφωνα, σφραγίδες και χαρτιά, κρύβονται πολύ περισσότερα σκεπάζει ο καπνός μου.

            Λίγο καιρό πριν πίστευα ότι αξίζει να παλεύεις, να αγωνίζεσαι, να πέφτεις και να σηκώνεσαι. Τώρα δεν ξέρω. Χάνω την πίστη μου. Σε μένα. Και σε αυτά που περιμένω και ελπίζω. Υπάρχουν αρχές χωρίς πίστη; Ηθική χωρίς αγάπη; Παίρνω αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μου και δεν ξέρω αν είναι οι σωστές. Ψέμμα… Αν είναι αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένη, γιατί είναι το πιο εύκολο… Και η ζωή είναι τόσο λίγη….

            Έχω δουλέψει με πολύ άθλιες συνθήκες… Από μία περίεργη σύμπτωση όλα τα μέρη που έχω δουλέψει είχαν εκπληκτική θέα. Έτσι και τώρα έχω 1 υπέροχη θέα στη δουλειά που σου ‘ρχεται να πετάξεις, να φύγεις μακριά και να ονειρευτείς. Παίρνω ένα πλαστικό ποτήρι με νερό και κρεμιέμαι έξω από το παράθυρο. Ένα τσιγάρο και τα φώτα της νύχτας, τα φώτα της πόλης να απλώνονται όμοια με τη ζωή μου, όμοια με τις λέξεις μου… παράταιρες, αλλιώτικες, φαντεζί, φλύαρες  και κομματάκι κιτς… σαν εμένα. Είμαι οι λέξεις μου με 1 «ρ» που τρεκλίζει… που χάνεται όταν χάνομαι και εγώ…

            Δεν έχω απαντήσεις… δεν έχω ερωτήσεις… Μόνο το θυμό θηλάζω στην αγκαλιά μου και προχωρώ. Δεν θέλω την κατανόησή τους, την συμπαράστασή τους, δεν θέλω την επαγγελματική τους άποψη, δεν θέλω τις μαλακίες που λέμε όταν βγαίνουμε την πόρτα αλλά κατά πως φαίνεται την πόρτα την κουβαλάμε μέσα μας και την στήνουμε κατά το δοκούν ή κατά βούληση, διάλεξε και πάρε… διάλεξε και τρέχα… φύγε η ζωή τρέχει και εμείς είμαστε εδώ ακόμα. Γιατί; Είδες που σε γέλασα. Να που ρωτάω. Ρητορική Ερώτηση σε μια τραγική ειρωνεία…. Οι λέξεις που αλλάζουν νόημα και χρώμα μέσα στα χρόνια.

            Αγρίεψα τελευταία. Ακούω συντακτικά λάθη και πετάγομαι, λεξιπενία που υποθάλπει ένδεια κάθε μορφής. Πάσχα από λεξιλαγνεία. Εκεί κρύβομαι όταν όλα αγριεύουν, όταν όλοι είναι ενάντια, όταν δεν καταλαβαίνω και κυρίως όταν δεν με νοιάζει να καταλάβω. Όταν παραιτούμαι, όταν γονατίζω, όταν λέω δεν με νοιάζει πια, να πάτε να…. (και το πλούσιο λεξιλόγιο και η αστείρευτη φαντασία μου αποδεικνύονται ιδιαίτερα δημιουργικά σε αυτόν τον τομέα. )

            Να είμαι ειλικρινής δεν με νοιάζει πόσοι άνθρωποι νοιώθουν το ίδιο, πόσοι καλύτερα και πόσοι χειρότερα. Κλείνω τα μάτια και απλά βουλιάζω. Δεν με νοιάζει. Δεν μπορώ να κάνω κάτι. Πρέπει να μάθω να με αγαπώ και όταν δεν μπορώ να κάνω κάτι γιατί τότε είναι που το έχω πιο πολύ ανάγκη…

            Το αστείο είναι ότι υπάρχουν στιγμές που θέλω να μιλήσω και δεν έχω κανέναν. Όλοι οι φίλοι μου έφυγαν, με κάποιους δεν μιλιέμαι πια από αδιαφορία ή από παρεξήγηση. Και μιλάω σε γνωστούς. Και εκείνοι τρομάζουν και το βάζουν στα πόδια. Δεν ξέρω ποιος λυπάται περισσότερο τον άλλον. Εκείνοι εμένα; Ή εγώ εκείνους;

            Καπνίζω σαν εξάτμιση βουλγάρικου «τραμπάν» Νομίζω ότι όλοι μου οι πόροι θα ξεφυσάνε νικοτίνη σε λίγο. Αλλά δεν το κάνει πιο  εύκολο. Και ο θυμός σαν σκυλί μαύρο χαϊδεύεται στα πόδια μου. Δεν ξέρω… επαναλαμβάνω συνέχεια στον εαυτό μου, λες και αυτό το «δεν ξέρω» γίνει συχωροχάρτι και σταματήσει όλη αυτή η παράνοια. Αλλά μεγάλωσα αρκετά για να γνωρίζω ότι δεν θα σταματήσει… και μεγάλωσα και ακόμα λίγο για να το κάνουν πιο εύκολο οι ξεπετοκουβένετες των γνωστών.

            Η αλήθεια ελευθερώνει. Αλήθεια τι έχει άραγε σημασία στη ζωή; Οι στιγμές; Εμείς; Οι άλλοι; Πιστεύω αυτά που πιστεύω γιατί έτσι με έμαθαν;     Γιατί έτυχε να γεννηθώ εδώ, τότε και όχι κάπου αλλού; Αν κάτι είχε γίνει αλλιώς όταν έπεφταν τα ζάρια θα αποφάσιζα διαφορετικά; Οι αποφάσεις είναι δικές μου και αυτές θα πάρω μαζί μου… ούτε ανθρώπους… ούτε στιγμές. Γιατί όσο και αν νοιώθω κολλημένη στη γη, ταξιδεύω μέσα στον χρόνο μέχρι να γίνω κομμάτι του, μέχρι να γίνω αέρας και φως… ή τουλάχιστον αυτό προτιμώ να σκέφτομαι ανάμεσα σε γκρίζα σύννεφα καπνού.

            Αν με ρώταγες τι θα ήθελα τώρα… έναν φίλο…. Μια αγκαλιά… λίγη αγάπη… τύχη θα απαντούσα… καλή τύχη και την χρειάζομαι άμεσα.

            Καληνύχτα

πολυχώρος τέχνης ΚΙΤΣ ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΗΣ

Ο πολυχώρος τέχνης ΚΙΤΣ φιλοδοξώντας να γίνει τόπος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια αγωνία για τη συλλογική δημιουργία νέων εκφραστικών μέσων ανοίγει και επίσημα τις πόρτες των θεματικών του εργαστηρίων.
-Παιδικό εργαστηριο ζωγραφικής Σάββατο 12...-2υπεύθυνος εργαστηρίου Romain Chauvetμηνιαίο κόστος συμμετοχής 45 € το άτομο και αρχική συνδρομή για την κάλυψη των υλικών που προσφέρει το εργαστήρι κατα τη διαρκεια του χρόνου 20 €.
-Εργαστήριο ζωγραφικής για ενήλικεςΣάββατο 15.00-18.00υπέυθυνη εργαστηρίου Στέλλα Ματάλαμηνιαίο κόστος συμμετοχής 45 € το άτομο και αρχική συνδρομή για την κάλυψη των υλικών που προσφέρει το εργαστήρι κατα τη διαρκεια του χρόνου 20 €.
-Εργαστήριο αξεσουάρ Σάββατο 16.00-18.00υπέυθυνη εργαστηρίου Soraia Gomes Anastacioμηνιαίο κόστος συμμετοχής 40 € το άτομο και αρχική συνδρομή για την κάλυψη των υλικών που προσφέρει το εργαστήρι κατα τη διαρκεια του χρόνου 10 €.
-Πειραματικό εργαστήριο πλαστικών τεχνώνΣάββατο 18.00-21.00υπέυθυνος εργαστηρίου Βασίλης Θαλασσινόςμηνιαίο κόστος συμμετοχής 40 € το άτομο και αρχική συνδρομή για την κάλυψη των υλικών που προσφέρει το εργαστήρι κατα τη διαρκεια του χρόνου 10 €.
-Εργαστήριο λόγου και τέχνηςΠαρασκευή 21.00-23.00υπεύθυνος εργαστηρίου Λουκάς Μητσάκηςμηνιαίο κόστος συμμετοχής 20 € το άτομο
-Δυναμικές τεχνικές σκοτεινού θαλάμουΤετάρτη 18.00-20.00Υπεύθυνος εργαστηρίου Γιάννης Λαζάρου μηνιαίο κόστος συμμετοχής 45 € το άτομο και αρχική συνδρομή για την κάλυψη των υλικών που προσφέρει το εργαστήρι κατα τη διαρκεια του χρόνου 20 €. Με τη συμμετοχή σε κάποιο από τα θεματικά εργαστήρια προσφέρεται και η ελευθερη χρήση των χώρων εργασίας και εκτός του χρόνου παρακολούθησης της κάθε συνεδρίας. 

http://kitschartstore.blogspot.com/

Τα μπούτια σου Μαρία.. εεε.. συγγνώμη.... Professor ήθελα να πω!

                Αγγλος λέκτορας με... βερμούδα σε εξέταση

«Οι βερμούδες είναι για τις διακοπές, αλλά όχι για τα πανεπιστήμια. Και μάλιστα από έναν 52χρονο άνθρωπο!» Αυτό ανέφερε χθες στην «Κ» ο πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης κ. Γεώργιος Παπάζογλου, ο οποίος ήταν... πυρ και μανία με τις ενδυματολογικές επιλογές του 52χρονου Αγγλου λέκτορα του τμήματός του κ. Αντριου Φάριγκτον. Η επιστολή που έστειλε ο κ. Παπάζογλου στον Αγγλο είναι αποκαλυπτική... «Επειδή έγινα δέκτης πολλών παραπόνων, διότι κατά τις εξετάσεις σας του Σεπτεμβρίου, εμφανιστήκατε στο πανεπιστήμιο με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους, κάτι που διαπίστωσα και ο ίδιος όταν σας συνάντησα στο διάδρομο, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι προσωπικώς...» λέει και συνεχίζει. «Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα τολμούσε διδάσκων σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της Αγγλίας να εμφανιστεί με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους σαν να πήγε εκδρομή στο αλσύλλιο της γειτονιάς του, για να κάνει εξετάσεις. Παρόμοια ενδυμασία σε δημόσιο χώρο εργασίας φέρνει στο νου μου Αγγλους αποικιοκράτες της ερήμου». Και ο κ. Παπάζογλου καταλήγει: «Ακόμη, επειδή ούτε οι φοιτητές ούτε οι φοιτήτριες ούτε προφανώς ο υπογραφόμενος και οι γυναίκες υπάλληλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε τριχωτούς ή μη μηρούς διδασκόντων στο τμήμα, σας παρακαλώ θερμά, όπως σας σέβεται ο χώρος που λέγεται Δημοκρίτειο, έτσι οφείλετε να τον σέβεστε και εσείς».

Αντιγραφή από την εφημερίδα Καθημερινή για να θυμηθούμε τους κολημένους εγκεφάλους που αφήσαμε πίσω μας :)
Τι το κάναμε εδώ πέρα? UK COLLEGE????
εδώ είναι πανεπιστήμιο! κουστουμάτο:)

*Θυμός*

Υποσχέθηκες. Θυμάσαι;
Υποσχέθηκες, Απλά για να το ξεχάσεις.
Και εγώ ήρθα. Να σε δω. Αλλά απλά ήταν ένα όνομα. Η υπόσχεση δεν ήταν εκεί.
Τι στο διάολο έπεσα επάνω του απόψε....

Γιατί υποσχέθηκες;
Γιατί;



Είναι παράνοια!!! Δεν μπορείς να εκσφενδονίζεις αναμνήσεις στο μέλλον. Απλά δεν μπορείς.
Και απλά ανάβεις τσιγάρο.... Και περνάς από εδώ.... Και ας ήρθα εγώ να σε βρω... όπως πάντα λίγο πριν... λίγο μετά το τέλος... Και ας κρύβω καλά πως τα μαλλιά μου έχουν ασπρίσει πια.

Και με φοβάσαι τόσο... Τον νοιώθεις άραγε τον θυμό μου;

H αστρολογική πλευρά του "ΟΧΙ" / Πώς χωρίζουν τα ζώδια (clopy/paste)

Το κείμενο είναι κλεμένο από το απολαστικό blog της madame Ζαίρας και μόλις το διάβασα δεν μπορούσα στην εθνική επέτειο της χυλόπιτας.. ε.. του "OXI" ήθελα να πω.. να μην το μοιραστώ μαζί σας

ΚΡΙΟΣ

« Το ξέρω, θα σου είναι πολύ δύσκολο. Θα σου λείπω, θα υποφέρεις και ενδεχομένως θα πέσεις και στα ναρκωτικά. Δεν γίνεται όμως αλλιώς. Φεύγω. Τώρα μπορείς να αυτοκτονήσεις.»

 ΤΑΥΡΟΣ

« Μήπως να το ξανακοιτούσαμε; Ίσως πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Πάμε για κάνα καφέ να το ξανασυζητήσουμε;»

ΔΙΔΥΜΟΙ

« ‘Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τι είχα ξεχάσει. Α! Ναι. Χωρίζουμε. Φεύγω, έχω προπόνηση.»

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

« Θέλω να σου πω κάτι. Το σκέφτομαι εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρος.
Νομίζω ότι θέλω να χωρίσουμε. Ποια είναι η γνώμη σου;»

ΛΕΩΝ

« Ακόμα εδώ είσαι εσύ; Δεν σε χώρισα πριν μια βδομάδα; Α! Δεν είσαι η Γωγώ; Sorry ρε συ, χωρίζουμε.»

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

« Χωρίζουμε. Πλύνε τα πιάτα πριν φύγεις. Και όπως φεύγεις, πέτα και τα σκουπίδια.»   

ΖΥΓΟΣ

«Βασικά, έχω παράλληλο δεσμό εδώ και 1,5 χρόνο. Δεν θέλω όμως να σε πιέσω.
Πάρε το χρόνο σου και σκέψου.»

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

«Μπορεί να χωρίσαμε, μπορεί να πηγαίνω με άλλες, εσύ όμως δεν θα πας με κανέναν. Ποτέ.»

ΤΟΞΟΤΗΣ

«Έλα βρε, που να χωρίζουμε τώρα. Άστο. Αν ξαναβρεθούμε, κάποτε, το συζητάμε τότε.»

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

«Έχω ήδη επικοινωνήσει με τον δικηγόρο μου και η αίτηση διαζυγίου είναι έτοιμη πάνω στο τραπέζι για να την υπογράψεις. Τι; Δεν είμαστε παντρεμένοι;»

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Μήνυμα στον τηλεφωνητή: « Αγάπη μου, πάω για σαφάρι στην Αφρική. Θα γυρίσω σε κάνα 6μηνο, οπότε μάλλον χωρίζουμε.»

ΙΧΘΕΙΣ

« Αντίο απόλυτη αγάπη. Αντίο μεγάλε έρωτα. Δεν έχω δάκρυα να κλάψω, δεν έχω λόγια να πω. Πάω για κάνα ποτό.»

ΘΕ.Σ.Π.Ι. (Θεατρική Συντροφιά Πανεπιστημίου Ιωαννίνων)

(Αναδρομή στα χρόνια της νιότης)

Η Θεατρική Συντροφιά του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (ΘΕ.Σ.Π.Ι.) είναι μία ομάδα καλλιτεχνικής δράσης και ωστόσο διακριτικής παρουσίας στα πανεπιστημιακά δρώμενα. Ξεκίνησε ανεπίσημα από το 1976 όταν μέσα από τη συντροφιά τους ανώνυμοι φοιτητές βρήκαν ένα «δρόμο» θεατρικό, για να εκφραστούν ελεύθερα, δημιουργικά με την ψυχή τους και την φαντασία τους.

Η δράση της ΘΕ.Σ.Π.Ι. αποκτά επίσημο χαρακτήρα από το 1983. Εκείνο τον χρόνο η αίθουσα τελετών του παλιού Πανεπιστημίου στη Δόμπολη, φιλοξένησε την πρώτη τους επίσημη θεατρική προσπάθεια. Ανέβηκαν οι «Εσωτερικαί Ειδήσεις» του Μάριου Ποντίκα και 4 μονόπρακτα του Γιώργου Σκούρτη. Έκτοτε τα εκάστοτε μέλη της ΘΕ.Σ.Π.Ι. ανέβασαν παραστάσεις θεατρικών έργων κι από το ελληνικό και από το ξένο ρεπερτόριο. Νεοελληνικά θεατρικά έργα τα οποία ζωντάνεψαν επί «θεσπικής» σκηνής ήταν «Τα ρούχα του βασιλιά» του Καλαντζόπουλου (ένα έργο εμπνευσμένο από τον αισθητικό και ηθικό κόσμο των παιδιών), τα «Ταχυδράματα» των Αγγελάκη και Μανιώτη καθώς επίσης και τις «Παλιαντζούρες» του Μ. Βενιέρη με τα οποία εκφράστηκε μια γοητευτική προσέγγιση του θανάτου. Το ελληνικό ρεπερτόριο εμπλουτίζεται με τις παραστάσεις «Ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε» του Μητσάκη, τη «Μουσική για μια αναχώρηση» της Κ. Μητρόπουλου και τέλος μια διασκευή του Δ. Ποταμίτη για τους «Όρνιθες» με τίτλο «Τα πουλιά». Την περίοδο 1994-1995 στη σκηνή της ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρουσιάζεται το «Ενυδρείο» του Μουρσελά. Στις δραστηριότητες της ομάδας εκείνη την εποχή περιλαμβάνεται και ένα δεκαήμερο πρωτότυπο αφιέρωμα στο θέατρο Σκιών. Με αυτό το αφιέρωμα και με ένα έργο του Π. Δανελάτου (παλιού Θεσπίτη) καθώς και με μία παράσταση του έργου «Παρέλαση» και 4 μονόπρακτα του Αναγνωστάκη, η ομάδα συμμετείχε στο θεατρικό διαγωνισμό της Ιθάκης.

Το ξένο ρεπερτόριο πρωτοεμφανίζεται στο πεδίο του θεατρικού πειραματισμού της ομάδας με το έργο του. Φ. Γ. Λόρκα «Τα Μάγια της Πεταλούδας» την περίοδο 1986-1987. Η σχέση της με το ξένο δραματολόγιο συνεχίζεται και ενδυναμώνεται ξανά με τον Λόρκα και το έργο του «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα» και τον ακόλουθο χρόνο με το «Μπερλιμπλιν και Μπελίσα» του ίδιου συγγραφέα. Η θεατρική συντροφιά συνεχίζει την προσπάθειά της φέρνοντας πιο κοντά στο κοινό και άλλα ξένα θεατρικά έργα, όπως το έργο του Ροζέ Βιτράκ «Βίκτορ», που εκφράζει μια δυναμική αντίδραση του πόθου και του ενστίκτου ενάντια στο σχηματοποιημένο. Ακόμη η «Τραπεζαρία» του Γκέρνυ, η «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο και το «Τότες που» του Μπέκετ, που ήταν μια κλειστή παράσταση της ΘΕ.Σ.Π.Ι.

Μονόπρακτα επίσης του Τένεσσι Οθίλιαμς παίχθηκαν στις περιόδους 1985-1986 και 1993-1994. Εκτός από τα παραπάνω η ΘΕ.Σ.Π.Ι. έχει παρουσιάσει το έργο «Χάρολντ και Μωντ» του Κόλιν Χίγγινς (2 διαφορετικές χρονικές περιόδους) καθώς και τις «Παραξενιές» της Ντάτσια Μαραϊνι. Η προσπάθεια της ΘΕ.Σ.Π.Ι. την περίοδο 1996-1997 εστιάζεται στην παράσταση του «Μουρμουρίζοντας με κλειστό το στόμα» με διασκευή του «Άτιτλου Έργου» του Φ. Γ. Λόρκαμ η οποία διαπραγματεύτηκε με τον περίτεχνο τρόπο του ποιητή μια απόπειρα διαχωρισμού των ασαφών ορίων της αλήθειας και του ψέματος από τη ζωή στο θέατρο έως την ιδιωτική ζωή στο σπίτι.

Από το 1997 καθιερώνεται ο ετήσιος κύκλος των θεατρικών παιχνιδιών για τα μέλη της ομάδας μέσα από τα οποία ο «εμψυχωτής» καλείται να ενσωματώσει τα νέα μέλη στην ομάδα, διδάσκοντάς τους παράλληλα απλές θεατρικές τεχνικές



και αυτοσχεδιασμό.

Τα θεατρικά παιχνίδια λαμβάνουν μέρος την φθινοπωρινή περίοδο και ολοκληρώνονται με τους αυτοσχεδιασμούς και την δημιουργία μικρών κλειστών θεατρικών σπονδυλωτών θεατρικών παραστάσεων με αποσπάσματα θεατρικών έργων, ενώ παράλληλα τα παλαιότερα μέλη ετοιμάζουν την παράσταση του φθινοπώρου που παρουσιάζεται στο κοινό μετά την ολοκλήρωση των θεατρικών παιχνιδιών και πριν τις διακοπές του Δεκεμβρίου.







Το 1997 με αφορμή το Νόμπελ λογοτεχνίας που απονεμήθηκε στον Ντάριο Φο παρουσιάστηκε αφιέρωμα στο έργο του με συνωδά αποσπάσματα θεατρικών έργων του καθώς και μία παράσταση με τίτλο «Συνηθισμένοι Άνθρωποι» που παρουσίαζε ανθρώπους καταβεβλημένους από την πνιγηρή σιωπή της συνήθειας και αποτελούνταν από το «Ξύπνημα» του Ντάριο Φο, τα μονόπρακτα «Συζυγικές Σχέσεις» και «Ψευδαισθήσεις» του

Μάκη Λαχανά και
ένα απόσπασμα από το θεατρικό μονόλογο του Πάτρικ Ζίσκιντ «Κοντραμπάσο». Παράλληλα τα μέλη εργάστηκαν στο θεατρικό κείμενο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», δίχως η παράσταση να ολοκληρωθεί λόγω αποχώρησης μελών.





Την περίοδο 1998-1999 η ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρουσίασε 3 μονόπρακτα του Λευτέρη Κορυφίδη, μέλους της ομάδας, τα οποία ήταν επικεντρωμένα στην φύση και τα προβλήματα της γυναίκας ("Απρόσμενη συνάντηση" -διασκευή του έργου του Ρ.Τζ. Ουώλλερ: Οι γέφυρες του Μάντισον, η "Αναμονή" και η "Συνέντευξη"). Την άνοιξη η ΘΕ.Σ.Π.Ι. παρουσίασε το «Γυάλινο Κόσμο» του Τένεσι Ουίλιαμς και στην συνέχεια, σε πρώτη παρουσίαση το έργο του Δημήτρη Χατζή «Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος» (Παράσταση που φιλοξενήθηκε και στο ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ι. και παρουσιάστηκε σε περιοδεία και σε άλλες πόλεις). Την ίδια περίοδο κατέβηκε στην πρόβα τζενεράλε το έργο «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Δ. Κεχαίδη και Ελ. Χαβιαρά λόγω αποχώρησης μέλους της ομάδας από την παράσταση, ενώ παράλληλα τα μέλη πειραματίστηκαν με το έργο «Το θρίλερ του έρωτα» του Γ. Σκούρτη.

Το 1999-2000 ξεκίνησε τις δραστηριότητές της με το έργο «Το Δηλητήριο» του Ρούντολφ Σιρρέρα και συνέχισε με την «Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας» του Ντύρρερμαντ.






Το 2001 η ομάδα ξεκινά τις παραστάσεις της με μία σειρά μονόπρακτων με τον γενικό τίτλο «Περεκετέμπερ: τρέλλας εγκώμιον» (Γ. Σκούρτης: Σκηνές δρόμου, Κ. Μουρσελάς: Η απαρηγόρητη χήρα, Κάτι τρέχει, Συζήτηση περί ματαιότητας, Γ. Χρυσούλης: Μια συνάντηση, Π. Κοροβέσης: Μικρή αγγελία, Β. Ντίνος (μέλος της ομάδας): Ένα τόσο δα ψεμματάκι, Ένα γκόμενος, μια εξομολόγηση κι ένα κιλό γυφτοφάσουλα) και συνεχίζει την άνοιξη με τις παραστάσεις «Το



πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ,
το «Χάρολντ και Μωντ» του Κ. Χίγγινς και τέλος το «Άμλετ με πικάντικη σάλτσα». Την ίδια περίοδο η ομάδα πειραματίστηκε με τον θεατρικό μονόλογο «Τζόρνταν» των Άννα Ρέυνολντς και Μόιρα Μπουφίνι, βασισμένο στην πραγματική ιστορία μιας 23χρονης ανύπαντρης μητέρας, που αναγκάζεται να πνίξει το δίχρονο αγοράκι της προκειμένου να μην το παραδώσει στον νεόπλουτο πατέρα του, που τους είχε εγκαταλείψει και τώρα το διεκδικεί.





Την επόμενη περίοδο παρουσιάστηκε το έργο του Bertolt Brecht η «Εβραία» και με το έργο του Ρόναλντ Χάργουντ «Ο Αμπιγιέρ», που πραγματεύεται την καλλιτεχνική φύση και τη ζωή του ηθοποιού. Την ίδια χρονιά στην παγκόσμια ημέρα θεάτρου (27/3) παρουσιάστηκαν 5 μονόλογοι από την Τέταρτη Διάσταση του Γ. Ρίτσου. Ο Αίας, η Ελένη, ο Αγαμέμνων, η Φαίδρα και η Σονάτα στο σεληνόφως που παρουσιάστηκαν και στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών. Η ομάδα ολοκλήρωσε τις θεατρικές της δραστηριότητες με το έργο του Άρθουρ Μίλλερ «Οι μάγισσες του Σάλεμ» τον Μάιο του 2002

Την ακαδημαϊκή χρονιά 2002-2003 παρουσιάστηκαν: το φθινόπωρο το έργο του Ντάριο Φο «Ελεύθερο ζευγάρι» και την άνοιξη του 2003 το έργο του Γ. Σκούρτη «Οι εκτελεστές» και το έργο των Δ. Κεχαϊδη-Ελ. Χαβιαρά "Με δύναμη από την Κηφισιά". Την ίδια χρονική περίοδο η ΘΕ.Σ.Π.Ι. διοργάνωσε φεστιβάλ Θεάτρου με αφορμή τα 20 χρόνια από την επίσημη ίδρυσή της. Στο φεστιβάλ παρουσιάστηκαν οι εξής παραστάσεις. "Ο Επιθεωρητής έρχεται: Τζον Πρίσλεϊ" (ΘΕ.Σ.Π.Ι.), "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε:Λουίτζι Πιραντέλλο" (Θεατρική Ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών), "Στο τέλος... τι; Μια παράσταση σε μαύρο φόντο" (Μία παράσταση που έγραψε και παρουσίασε η Θεατρική Ομάδα Κοινότητας Νέων Κομοτηνής), "Το ημερολόγιο μιας χήρας: Μποστ" (PROVA GENERALE Α.Π.Θ.), "Τρώαδες: Ευριπίδης" (Θεατρικό Τμήμα Πολιτιστικών Ομάδων Φοιτητών Πανεπιστημίου Πατρών -στο ανοιχτό θέατρο της Κεντρικής Βιβλιοθήκης-), "Οι χρωματιστές γυναίκες: Β. Ζιώγας" (Θέατρο των Ορίων), "Οι Εκτελεστές: Γ. Σκούρτης" (ΘΕ.Σ.Π.Ι.).





Τον Ιούνιο του 2003 φιλοξενήθηκε τέλος στο θεατράκι της ΘΕ.Σ.Π.Ι. η παράσταση "Να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι", που παρουσίασε η ομάδα χοροθεάτρου Salto Mortale.





Η ιστορία της ΘΕ.Σ.Π.Ι. προφανώς και δεν σταματά εδώ... για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει ομάδα στο Facebook (ΘΕ.Σ.Π.Ι.) όπου μπορεί να αναζητήσει την συνέχεια, φωτογραφίες παραστάσεων αλλά και κάποια από τα μέλη της ομάδας.